Home Columns "07 - "08 2 Een héél traag festival?!
2 Een héél traag festival?! Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Thursday, 09 August 2007 22:00

Door het feit dat we in Roanne geblokkeerd lagen kwamen er vele leuke dingen op ons pad die juist aan de zomermaanden hier verbonden zijn. Omdat we van de blokkadetijd ook iets aardigs wilden maken bezochten we een aantal van deze evenementen. En wie zal het verwonderen dat veel van deze evenementen met eten te maken hadden. En wie verwondert het nog dat wij daar enigszins gevoelig voor zijn.
Zo kwamen we terecht in het dorp Iguerande.

Iguerande is zo'n dorp waar je vele malen doorheen rijdt, op weg naar iets anders. Er is wel een bedrijf dat olie maakt en verhandelt. Eetbare olie wel te verstaan. Vele soorten olijfolie, notenolie etc., die faam genieten door hun kwaliteit. We gaan daar nog wel een keer naar toe. Dit keer echter, midden in de zomer, waren de slakken rijp om gegeten te worden. Kortom, een slakkenfestival. Enkele van onze Amerikaanse vrienden zijn daar dol op, dus die wilden ook wel graag met ons mee. We besloten later in de middag te gaan om de slakken bij wijze van avondmaaltijd te kunnen genieten. Daardoor waren we eigenlijk aan de late kant voor de rommel- en antiekmarkt die bijna onvermijdelijk aan zo'n gebeurtenis verbonden is. Veel van de kramen waren al aan het opruimen, maar we keken toch nog even rond. Vooral de Amerikaanse vrienden, Jim en Mary, zijn verwoede verzamelaars van antiquiteiten. Jim is daarbij een uitstekend kok (nooit beroepsmatig geweest), terwijl Mary houdt van mooi gedekte tafels. Zodoende stonden we al snel voor een kraam met onder anderen wat oud bestek. En jawel, Mary viste daar een oud visbestek tussen uit dat inderdaad mooi van vorm was. Terwijl ze hier bijna verliefd naar stond te kijken legde de koopman nog vijf complete stellen op tafel. Natuurlijk zag Mary de tafel al voor zich die ze hier mee zou gaan dekken. Gedreven door elkaar, volgden er echter onderhandelingen over een prijs die op zich al schappelijk was. We kwamen aan op het punt dat wij voorgaven te willen vertrekken omdat we het niet eens werden. Mary was hierdoor bijna in shock en legde werkelijk treurig het bestek weer op tafel omdat ze dacht dat wij er vandoor gingen. De koopman zag haar blik en wou deze treurnis niet meemaken. Hij pakte het bestek in, duwde het in haar handen en ging akkoord met de prijs. Dat was weer zo aardig dat we (Jim) bijna geneigd waren toch meer te betalen. Om de verwarring niet nog groter te maken zagen we daar maar van af. Met een dolgelukkige Mary konden we vervolgens achter de slakken aan. Zoals zo dikwijls blijkt het dan niet aan opsmuk te liggen of er smakelijk gegeten kan worden. Simpel in een tent. De maaltijden op kartonnen bordjes. Voor de wijn plastic bekertjes. Maar de slakken waren mals en kruidig, het brood vers en de wijn prima te drinken. Even later kwamen een stel Nieuw Zeelandse kennissen langs en schoven gezellig mee aan tafel. Er is dan weinig meer nodig om zo'n avond te laten slagen.
Of zou het allemaal gelegen hebben aan de euforie van Mary die bijna niet kon wachten om haar bestek te poetsen en de tafel te dekken. Het doet er niet toe, het was gewoon lekker.
Op weg naar huis konden we nog juist meemaken dat het gebruikelijke vuurwerk van start ging. Even kijken, want ook het verkeer kwam op de brug over de Loire tot stilstand. Men stapte gewoon uit en liet de auto maar even op de weg staan. Een ogenblik van plezier moet je je tenslotte niet laten ontzeggen door mensen die haast hebben. La vie en France.
Het slakkenfestival van Iguerande: het is bijna jammer dat we er volgend jaar niet zullen zijn om het opnieuw mee te maken.

Ton