Home Columns "07 - "08 5 Couscous
5 Couscous Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Wednesday, 07 November 2007 00:00
De vriendenclub in Renaisson heeft zo nu en dan de behoefte aan een bijeenkomst waarop de leden elkaar in ruimere kring kunnen ontmoeten. Velen zien elkaar door het jaar heen tenslotte alleen in hun eigen groepje van wandelaars, schilders, zangers, taallessen etc. En wat leent zich beter voor zo’n ontmoeting dan met elkaar eten. Dat gebeurt dus in ieder geval een keer in het najaar en in het voorjaar. De najaarsmaaltijd heeft dan ook nog een thema. Dit keer speelde het verleden van Frankrijk in Noord-Afrika hierbij een rol en ging het om een Couscous maaltijd. Zoals gebruikelijk stond het gemeentehuis hiervoor een ruimte af waar de club dan met zo’n tachtig à negentig mensen in kan. Er is dan altijd ook een vertegenwoordiger van de gemeente aanwezig, hetgeen bijdraagt aan de ondersteuning die de club krijgt. Er wordt aangesloten bij het normale starttijdstip van de hoofdmaaltijd, dus men is uitgenodigd om twaalf uur. Niet dat de maaltijd dan ook om twaalf uur kan beginnen: iedereen heeft het veel te druk met elkaar begroeten. In dit soort omstandigheden zijn begroetingen zeer uitvoerig. Het is niet alleen het gebruikelijke kussen en “ca va”, maar men informeert uitvoeriger naar kinderen, vakanties en andere recente belevenissen. Pas als dit alles uitvoerig aan de orde geweest is maakt men aanstalten om te gaan zitten. De “president” van de club loopt dan al een tijdje ongedurig rond, maar laat zich ook zelf talloze keren afleiden tot uitvoerige gesprekken. En de mogelijkheden daartoe zijn legio, aangezien hij en zijn vrouw rondgaan om iedereen de hand te schudden. Na een half uur begint er enige orde te ontstaan en blijkt iedereen langzamerhand een plaats te hebben. De doelstelling om alle leden meer met elkaar in contact te brengen is dan wat in het water gevallen, omdat de diverse activiteitengroepen elkaar natuurlijk toch opzoeken. Bovendien heb je daarbinnen ook weer de nodige vriendschappelijke relaties die stoelen voor elkaar vrij houden met tassen, sjaals, telefoons e.d. Ver over half een kan de “president” dan eindelijk het woord nemen om iedereen welkom te heten. Er heerst een wat lacherige stemming en men spreekt van een spektakel. We zijn nieuwsgierig en worden ook langzamerhand hongerig terwijl we constateren dat enkele dames uit het vriendengroepje waar wij bij behoren ontbreken. Maar dan komt er een grote Arabier binnen met zijn vrouw achter hem. Terwijl we afwachtend naar hen kijken komen de ontbrekende dames plotseling uit alle hoeken binnen, eveneens vermomd als Arabische dames in feestkledij.

Zij zijn degenen die er verder ook voor zorgen dat het eten op tafel gaat komen. Maar eerst een aperitief: natuurlijk. Ondertussen komen de geuren van het aanstaande eten via het podium de zaal in drijven. Het aperitief is dan ook razend snel weggewerkt om ruimte te maken voor het serieuzere werk. Ik doe mijn Franse buren maar na die, ongebruikelijk, het kleinste glas vullen met water omdat ze gezien hebben dat de aan onze tafel schenkende dames wat karig wijn schenken. Zodoende blijft het grootste glas beschikbaar en vinden ze dat er nu tenminste een redelijke hoeveelheid beschikbaar komt. De couscous is uitstekend en (Arabisch thema of niet) uiteraard komt ook de kaas nog op tafel en een dessert.
Nog steeds zijn we in afwachting van het spektakel. We laten ons verleiden om na het eten aan spelletjes op de dansvloer mee te doen. Men lacht om les Hollandais , maar men toont ook respect als we de spelletjes toch snel door hebben. Uiteindelijk eindigt het laatste spelletje in …………. wat je zou willen noemen een gewone “Hollandse” polonaise. Er wordt nog gedanst op onvervalste musette en sommigen zijn kennelijk van plan om er een nog langere middag van te maken.
De verkleedpartij van de dames en de spelletjes vormden het spektakel. We vonden het buitengewoon gezellig, maar de wijn en de warmte beginnen toe te slaan en we houden het voor gezien. Het najaarsfestijn is weer voorbij en men zal er nog lang over praten. Terwijl we al weg lopen worden we nog gauw door enkele vrienden uitgenodigd voor het feest van de saucisson . Ach je moet ook iets houden om naar uit te kijken.

Ton