Home Zomer "07 Langdurige stremming kanaal Digoin à Roanne
Langdurige stremming kanaal Digoin à Roanne Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Thursday, 14 June 2007 00:00
Onze terugreis werd gekenmerkt door ongemeen hevig noodweer. Het onweren en de stortbuien leken nooit meer te eindigen. Tamelijk kort voor Roanne bleek de nood zeer hoog. In de stad Marcigny dreven de auto's rond. Wij werden terzijde van Marcigny door gendarmerie gevraagd wat onze bestemming was. We mochten door naar het dorp Iguerande, hetgeen betekende dat we al regelmatig tot de assen door het water reden. Uiteindelijk bleken we in Iguerande door een modderstroom over te moeten steken. In eerste instantie zagen we daar geen heil in. Stoppen bleek toen vooralsnog onmogelijk evenmin als keren doordat de weg achter ons vol zat met grote voertuigen. Geassisteerd door de brandweer en met geknepen tenen namen we dit obstakel. Naast ons zagen we het water met grote snelheid langs de weg stromen. Het welkom had deze keer daarmee een minder vriendelijk karakter. Het bleek echter veel erger te kunnen. In de nacht van dertien op 14 juni j.l. bezweek na een periode van ongekend hevige regenval de doorweekte dam tussen kanaal en Loire nabij Briennon. Het kanaal, dat hier een twintig meter boven de Loire ligt, stroomde met grote snelheid leeg. De schepen in de haven van Briennon kwamen in de modder te liggen. Een Engels jacht dat aan de kade van Melay lag bleef op een zand en modderrichel tegen de oever hangen en dreigde om te slaan. Met touwen en banden aan bomen werd het jachtje met moeite overeind gehouden en voor omvallen behoed. Van af dat moment dorsten de eigenaren de boot nauwelijks meer te betreden. Een bevriend echtpaar uit de haven van Roanne leende hen een camper, welke naast de boot werd geparkeerd. Aangezien voor het Engelse echtpaar Fred en Valerie Elliott de boot hun enige woonplek is waren zij terecht bang voor mogelijke kwajongensstreken op deze eenzame plek. Schade is nu immers snel en gemakkelijk aan te brengen. Het betekent wel dag en nacht vast zitten hier.Later die week werd nabij Briennon een tijdelijke zanddam in het kanaal gelegd, waardoor de haven van Briennon weer van water kon worden voorzien. Een aantal schepen nam gelijk de gelegenheid te baat om naar Roanne te varen. Die haven houdt zeker water en biedt in ieder geval meer faciliteiten. In Roanne is een aanzienlijke gemeenschap nu geblokkeerd. Velen vatten dit laconiek op en nemen de gelegenheid te baat om aardige dingen in de omgeving te bezoeken. Voor anderen is het zuurder. Een Nieuw Zeelands echtpaar kocht een bootje om vier maanden door Frankrijk te varen. Na een week was hun reis ten einde.

Ondertussen is een kleine zanddam in het kanaal rond het gat gelegd, waardoor onder in het kanaal nog een halve meter water blijft staan. De vraag is hoe dit vooral zeer diepe gat in een smalle en hoge dam duurzaam gerepareerd zal moeten worden. De beheerder van het kanaal, de VNF, kan deze klus niet zelf klaren. Er zal daarom op dit karwei ingeschreven moeten worden. De eerste optimistische schatting van de VNF, dat het kanaal eind juli weer te bevaren zal zijn wordt daarom door bijna niemand meer geloofd. De burgemeester van Melay, die zich het lot van het Engelse echtpaar wiens boot aan de bomen hangt ernstig aantrekt, geeft een schatting van tussen de drie en vier maanden dat niet gevaren zal kunnen worden.

Het is ondertussen voor iedereen merkwaardig om te zien dat de VNF deze vervelende situatie niet aangrijpt om de talloze ongerechtigheden als boomstammen, oud ijzer tot complete automotor aan toe uit het kanaal te verwijderen. Ook beschadigde oevers die nu goed bereikbaar zijn worden vooralsnog niet aangepakt. Gemetselde stenen oevers waar veel cement verdwenen is zouden nu makkelijk en snel te repareren zijn, maar de VNF is afwezig.

Deze afwezigheid treft ook het Engelse jacht. In de nacht van het ongeval kwam de VNF waarschuwen te vertrekken. Dat ging echter niet meer en ieder weldenkend mens kan begrijpen dat deze boten ook nooit meer een werkzame sluis hadden kunnen bereiken. Het duurde vervolgens een week voor de VNF een kijkje kwam nemen. Daarbij kreeg het echtpaar Elliott te horen dat ze maar alles moesten doen dat hen noodzakelijk leek!! VNF was daarna weer verdwenen. De dag daarna werd door de weinig Frans sprekende Fred Elliott tezamen met bevriende mensen getracht om een bedrijf te vinden dat een berging aan zou kunnen pakken. In eerste instantie zonder resultaat. De lokale VNF-verantwoordelijke, aangesproken op het onbegrijpelijk lakse gedrag, stelde dat zij er natuurlijk zijn voor het kanaal en dus niets weten van boten. Boosheid laat in ieder geval deze schrijver ineens zeer vlot Frans spreken en de boze boodschap kwam aan. Uiteindelijk begon de man te bellen met collega's, waardoor een bedrijf in Paray-le-Monial werd gevonden dat zou trachten de klus te klaren.

De breuk is inmiddels een drukke wandelbestemming geworden. Lokale bevolking zowel als toeristen en uiteraard iedereen die vast zit raken met elkaar in gesprek waarbij vooral de voortdurende afwezigheid van enige activiteit een gemeenschappelijke verbazing oplevert. Nieuwe plekken die in de toekomst risico's op zouden kunnen leveren zijn nu makkelijk aan te wijzen. De VNF lijkt het vooralsnog niet veel te interesseren.

Het bedrijf dat de boot zou trachten te lichten is in eerste instantie niet optimistisch. Na een uur praten en met de man de route rijden die met het schip gereden zal moeten worden begint hij te ontdooien. Hij gaat het doen zegt hij. Ik laat hem die uitspraak tegenover de burgemeester van Melay nog eens herhalen om nog meer zekerheid te scheppen. Uiteindelijk werd 26 juni (twee weken na de breuk) een poging ondernomen. Het is een lastig en smerig karwij in de modder. Maar het lukte. Het schip bleek volledig onbeschadigd en kon in Briennon het water weer voelen. Twee dagen later was het echtpaar Elliott weer terug in Roanne tot hun grote opluchting.


Ton