Home Zomer "07 Feest
Feest Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 18 August 2007 00:00
In het vorige artikel werd reeds duidelijk dat onze terugreis onverwacht stormachtig verliep. De eerste weken daarna had Ton de handen vol aan de pogingen om het gestrande oudere Engelse echtpaar weer normaal drijvend in het water te krijgen.

Bellen, mailen, heen en weer reizen en vooral bij Fred en Valerie de moed er in proberen te houden. Het had echter een alleszins bevredigend resultaat. Het scheepje de “ Stardust ” drijft weer in de haven van Roanne. Korte tijd later stond Fred echter weer aan de deur voor hulp. Onverwacht, twee dagen voor hun geplande vertrek naar Engeland per auto, lag Valerie in het ziekenhuis met een aandoening die zich –zeker inmiddels, na een operatie- verder niet ernstig laat aanzien, maar wel hun vertrek belemmerde. Hotel en Eurostar-trein; het kon allemaal alleen per e-mail of via de websites worden geannuleerd. Na wat rondzoeken bij gebrek aan voldoende gegevens lukte ook dat weer.
Ondertussen bleef de eerste weken het water bijna constant omlaag komen of was het verbazend koud.. Wonderbaarlijk kon de barbecue met havenbewoners bij de toen nog gestrande “ Stardust ” en het takelen en het vervoeren per dieplader de dag daarop, gedurende een droog en warm intermezzo plaats vinden.
Toch waren er voldoende activiteiten in de omgeving om niet aan chagrijn ten onder te hoeven gaan. Zo vierde Renaisson de dag van de patroonheilige met onder andere een grote dorpsbarbeque. Nu voelen wij ons, mede door de hoeveelheid mensen die wij daar kennen, behoorlijk thuis in Renaisson. Logisch dus dat wij daar aanwezig waren. Het wekt bij ons verbazing dat zo'n feest met zo'n variatie aan mensen zo massaal en tegelijk zo vreedzaam plaats kan vinden. Er stond die dag ook een tocht van een motorclub uit de omgeving op het programma. Harleys en aanverwant geweld, leer, tatoos en lange haren arriveren luidruchtig aan de rand van het feestterrein. Vooral enkele aanwezige Amerikanen kijken afwachtend met de gedachten bij mogelijke agressieve gevolgen. Niets van dat alles. De aanwezigen geven een applausje voor de variatie aan mooie motoren en gaan over tot belangrijker zaken: de barbecue. De heftig uitgedoste motorjongens en –meisjes gaan keurig aan de voor hen gereserveerde tafels tussen het publiek zitten en het feest kan van start. Enkele enorme Charolais-billen draaien al een groot deel van de dag boven een houtskoolvuur. Na keuring door de slager wordt vastgesteld dat het snijden kan beginnen. Een kraantje takelt de billen een voor een naar de snijtafels, waar ze door de slagers vakkundig worden ontleed.
In een lange rij schuifelen we langs. We nemen een plastic bord in ontvangst en een tasje waarin plastic bestek, servet, brood, perzik en kaas kunnen worden meegenomen. Het bord wordt goed gevuld met een malse plak vlees en frites. Ondertussen is een optreden gestart van een uitstekende zanger die zonder pauze een reeks aan bekende Franse chansons ten gehore brengt. Daarna volgt een ballet dat in de Moulin Rouge niet zou misstaan. De man van Agnes, onze wandelvriendin, verzorgt de wijnverkoop van een paar lokale wijngaarden. De sfeer is bijna volmaakt want alleen de (naarmate het later wordt werkelijk snijdende) kou, gooit wat roet in het eten. Het was de laatste dagen al koud en waarschijnlijk draagt de grotere hoogte hier er ook nog een steentje aan bij. Je vraagt je af hoe de schaars geklede danseressen het overleven.
Toch blijft iedereen vrolijk feest vieren. Tegen het einde van het officiële deel zal een vuurwerk van start gaan. Agnes troont ons mee naar een plek waar we volgens haar eerste rang zitten. Het is er aardedonker, maar we zien toch het muurtje in de berghelling waarop we kunnen zitten. Ik overweeg even om op het flauw daaronder zichtbare betonplateautje te springen, maar zie daar vanwege het donker van af. Zo niet de met ons mee gelopen Amerikaanse vriend Bob, die wel omlaag springt. Wij zitten al en vragen ons af waarom deze stoere ex Boeing captain daar nu zo verdwaasd aan het rond struinen is. Dat wordt spoedig duidelijk. Het “plateautje” blijkt een bassin te zijn waar nog enkele decimeters water in staat. De felle kou van dit water heeft hem kennelijk even verdoofd, wat zijn merkwaardige reactie verklaart. Het vuurwerk is vervolgens wat je gezien de verdere kwaliteit van het programma mocht verwachten: fantastisch. Het merkwaardige bijgeluid bleek uiteindelijk niet bij het vuurwerk te horen maar was afkomstig van de klapperende tanden van Bob.
Als we op het feestterrein terugkeren zijn alle plastic zakjes, nu gevuld met restanten van de maaltijd, al opgehaald. De tafels en het terrein zijn schoon en er valt aan te schuiven voor opnieuw muziek, waarbij het dansen nog voor enige warmte kan zorgen. Wij verbazen ons er over dat een heel dorp zo massaal feest kan vieren in zo'n vreedzame rustige stemming met zo'n minimum aan restanten. Veel toeristen zullen zich niet gauw aan het deelnemen aan een dergelijk dorpsfeest wagen. Onze ervaring is voor de zoveelste keer dat, mits je je soepel voegt naar de lokale gebruiken en regels, men je graag welkom heet.
Gewoon doen dus als je er de kans toe krijgt. Ondertussen zitten we wel nog gewoon vast in Roanne. Het kanaal is nog steeds over achttien kilometer leeg en de website van de VNF stelt nog steeds (18 Juli) dat er half Juli weer gevaren kan worden. Ze geven geen enkele informatie dus. We vinden Frankrijk en de Fransen prachtig respectievelijk zeer plezierig in de omgang. Dat neemt niet weg dat we dit een onacceptabele manier van doen vinden. Samen met de overige havenbewoners die soms maar weer naar hun land van herkomst zijn terug gereisd, bereiden we een claim voor om in ieder geval onze betaling voor een jaar varen terug te krijgen. Als we een zaterdag een wandeling maken naar de breuk blijkt daar in al die weken werkelijk niets gebeurd te zijn. Er zijn ook geen pogingen ondernomen om gewoon de rommel uit het kanaal te halen die boten soms onder hun kiel voelen. Op deze wandeling ontmoeten we een Franse eigenaar van een bedrijf dat het soort werkzaamheden doet dat hier nodig is. Naar zijn mening kan het werk zo worden uitgevoerd dat er na een ruime week weer water in het kanaal kan komen. Voorzichtige vaart is dan mogelijk gedurende de verdere reparatiewerkzaamheden. Mensen kunnen hun thuishaven weer bereiken en een enkeling zal mogelijk alsnog een zomervaartocht kunnen ondernemen. Nu weet echter midden Juli nog niemand waar hij aan toe is. Volgens deze “deskundige” zal het voor een groot deel liggen aan Europese regelgeving, waardoor inschrijving op een dergelijk project lang duurt. Daar kunnen we dan blij mee zijn. Enfin, wij lopen voorlopig met een reeks van uitnodigingen van Franse bekenden op zak. Echt vervelen zullen we ons dus niet.

Ton