Home Columns "06 - "07 6. Tijdelijk afwezig 2
6. Tijdelijk afwezig 2 Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 13 October 2006 00:00

We keken er naar uit: weer even een paar weekjes in Nederland en iedereen weer eens zien. We kijken er naar uit: lekker terug naar Roanne.
Heeft ons nu echt het virus van de zeevaarder getroffen? Op zee verlangend naar thuis en thuis na korte tijd ongedurig en verlangend naar het vertrek. Het lijkt er een beetje op. Toch spelen ook andere zaken een rol.

Het leven in Roanne is ons na korte tijd al gaan bevallen. Het is een aangename stad, waar het leven z’n rustige gangetje gaat. Een spitsuur hebben we er eigenlijk nog nooit gezien. Om twaalf uur word je verzocht om nu maar de winkel te verlaten want het is tijd voor de maaltijd. Kom na half twee, of soms zelfs half drie, maar terug. Alleen een paar grote winkels en de supermarkten blijven open.
Zelfs bij de supermarkt is het leven anders. Afrekenen gaat zeker niet gehaast. De rij voor de kassa is een sociaal gebeuren en je veraangenaamd de wachttijd met een praatje. Een zwangere vrouw die een volgeladen kar even ompakt om de bemachtigde dozen te gebruiken krijgt daarvoor alle tijd van caissière en wachtenden. Het is even wennen, maar het is de vraag wie er nu gezonder bezig is. Bij de ochtendlijke radio-uitzending op Nederland 1, die we via de satelliet ontvangen, benauwen ons de fileberichten. Wat een verschil met het leven in Roanne denken we regelmatig.
Maar ook waren/zijn deze paar weken in Nederland natuurlijk extreem druk. We wisten het, maar toch. Een aantal noodzakelijke boodschappen moeten worden gedaan. Vele mensen moeten worden bezocht omdat we dat ook leuk vinden en natuurlijk willen we kinderen en kleinkinderen voldoende zien. Dit keer was daar natuurlijk ook de nieuwe kleinzoon Dobbe. Prachtig kind, op zeven september in de familie gekomen. Volgens de trotse ouders het mooiste kind ter wereld. We voegen ons soepel in die mening.

     

Na een paar weken begint ons het rondracen echter ook een beetje op te breken en beginnen we terug te verlangen naar Roanne. Het wordt een soort van aftellen. Nog even daar en daar heen; nog even die en die boodschappen; dat en dat nog even regelen, en dan ………..: tot over een paar maanden. Dan verlangen we ongetwijfeld weer naar het zien van al die mensen: familie, vrienden, kennissen die ons zo dierbaar zijn. Zo begint de cyclus weer opnieuw.
Na de kerst zien we wel weer. Voor het eerst zijn we dan niet thuis. Dat wil zeggen: we blijven thuis. Het is verwarrend.
Fantastisch zijn de voornemens van velen om in Roanne (of elders als we onderweg zijn) langs te komen, al dan niet als omweggetje in de vakantie. We zien wel. Het maakt het gepensioneerde leven allemaal zeer afwisselend en soms vermoeiend.
Hoezo achter de geraniums.

Ton