Home Columns "06 - "07 11. Ca va?
11. Ca va? Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 17 November 2006 00:00
In Frankrijk kust iedereen elkaar! Dat is de simpel geuite mening van de oppervlakkige toeschouwer. En natuurlijk kent ieder die Frankrijk wel eens bezoekt de taferelen van elkaar uitbundig groetende bekenden. Praten we in Nederland over de vraag of we wel altijd de mode moeten volgen en bij een begroeting per se drie kussen geven, wij telden er hier soms vier. In een groepje van wat mensen die elkaar allen op die manier begroeten is het kussen dan ook niet van de lucht en ben je even bezig.

Maar ook hier blijkt het begroetingsritueel aan mode en inflatie onderhevig. Niet de vriendelijkheid waarmee men elkaar begroet en waarbij het gewoonte is om handen te schudden. Zoals in column nummer 8 al is uitgelegd is dat een (aardige) vaste gewoonte, waarbij ook altijd even naar elkaars welzijn wordt geïnformeerd.
Nee, het kussen is minder vanzelf sprekend voor degene die weet hoe het hoort, respectievelijk voor degene die niet op kussenjacht is. In de eerste plaats gebeurt het dan niet direct bij een eerste kennismaking. Men kent elkaar al even. In de tweede plaats is het dan de dame die aangeeft of het “al zover is”. En dan is het twee keer een wang die even beroerd wordt en zijn het geen luidruchtige klapzoenen. Drie keer uit gewoonte? Oh, u bent zeker een Hollander. Jawel, ook die roem is ons al vooruit gegaan. Nee: twee keer een lichte beroering en dat is dat.
En al die mensen dan die je zo eindeloos bezig ziet?
In de eerste plaats is het antwoord “mode”, zoals een aardige oudere Franse dame ons uitlegde. Maar ook daarbij geldt tenslotte weer een strikte ongeschreven regel. Meer dan twee keer? Drie keer is dus een Hollander die niet weet dat het bij twee keer moet blijven. Bij vier keer kun je er van op aan dat het familie is of goede vrienden. Bij het mee willen doen aan rituelen dient men dus goed op de hoogte te zijn van de ongeschreven en meestal ook onuitgesproken regels.
Dezelfde dame gaat ons dit weekeinde (Het weekeinde van de nieuwe Beaujolais) rondleiden langs een aantal aan haar bekende plekken om de nieuwe wijn te kunnen proeven. We gaan op zaterdag, want op zondag is het traditioneel zeer druk met Parijzenaars die de campagne opzoeken om de nieuwe wijn te keuren.


Wij maakten kennis met deze dame (Simone) aan boord van de Kinette (zie www.kinette.ch), het schip van een Zwitsers echtpaar waar we zo nu en dan wat mee optrekken. Dat werd gelijk een lesje Franse gewoonten en Franse cultuur. Simone speelt (zoals ze dat zelf uitdrukt) ook graag met woorden. Ze is trots op haar Franse taal en vindt dat deze wordt gekenmerkt door een grote variatie aan woorden en uitdrukkingen, waardoor het Frans melodieus wordt. Al tijdens de kennismaking tracht ze ons veel uitdrukkingen bij te brengen en wijst ze ons op subtiele verschillen bij de keuze van woorden. We snappen het en vinden dat al heel wat.
Als we vertrekken zijn we echter doodmoe van een paar uurtjes Franse conversatie met zoveel nieuwe mogelijkheden. Ik ben bang dat veel ook niet meer is blijven hangen. Toch verheugen we ons op de tocht met haar langs de nieuwe wijnen. Uiteraard vanwege de wijn, hoewel ik democratisch door de overigen tot chauffeur ben benoemd. We verheugen ons echter misschien nog wel meer op een dagje met aardige mensen, waarbij we de indruk hebben dat Simone ons zeer veel kan leren over cultuur en taal. En bij de herhaling zullen uiteindelijk ook bij ons nog wel wat taalbijzonderheden blijven hangen.
Dat ze al heeft aangegeven het leuk te vinden om dit soort dingen te doen en graag meer keren met ons op stap gaat is dan ook een goed vooruitzicht.
Na de kennismaking nemen we hartelijk afscheid, met een warme handdruk.

Voor meer informatie over de beaujolais zie: www.beaujolais.net

Zie voor de foto's van het primeurweekeinde: Primeurweekeinde

Ton