Home Columns "06 - "07 12. Serieus aan het werk
12. Serieus aan het werk Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 24 November 2006 00:00
Je kunt er niet omheen, al zou je het willen: veel draait in Frankrijk om smaak. Aan alle kanten wordt je er mee geconfronteerd. Niet alleen door de vele najaarsproeverijen in de diverse wijnstreken. Tijdschriften, kranten, scholen: wie houdt zich in deze tijd van het jaar niet met smaak bezig. De cultuur is er zo van doordrongen dat het niet meer dan logisch is dat de maaltijd zo’n belangrijke plaats in blijft nemen.

Voorafgaand aan het primeurweekeinde konden we kennis nemen van de “semaine du goût”, ofwel de week van de smaak. Dat iedereen bereid is om daar aan deel te nemen bleek wel toen wij besloten om ons in één van de deelnemende restaurants eveneens in de smaak te gaan verdiepen. Vergeet het maar. Lang tevoren was alles al tot in iedere uithoek gereserveerd. We belden een aantal restaurants en reden langs enkele restaurants om onze persoonlijke charme in de strijd te gooien. Maar zoals gezegd: vergeet het maar. Heel vriendelijk werd de overgrote spijt uitgedrukt. Maar nee, het gaat echt niet lukken. Ieder restaurant heeft dan al een wachtlijst voor plaatsen die op het laatste nippertje nog vrij komen. We knutselen dus zelf maar een aardige maaltijd in elkaar.
In kranten zowel als het gemeentelijke mededelingenblad wordt aandacht aan het onderwerp besteed.
Diverse ambachten maken hun opwachting op scholen om ook van de kleintjes alvast de aandacht te winnen. En niet alleen wordt droog verteld over het ambacht. De kleinen krijgen koksmutsen op en een complete proeverij voorgeschoteld. Ze mogen zich vandaag ook “Chef” noemen. Chef de cuisine wordt zo al vroeg tot eretitel verheven. Rundvlees, eend, kalfsvlees en kalkoen wordt hen op diverse manieren klaargemaakt voorgezet. Je zult je kind maar als vegetariër op willen voeden??!!
De schoolrestaurants (jawel, kinderen eten een –goede- warme maaltijd op school) serveren speciale menu’s. En om het belang nogmaals te onderstrepen gaat de burgemeester samen met een aantal andere hoogwaardigheidsbekleders in een schoolrestaurant eten. Natuurlijk heeft de maaltijd daar op die dag een thema en wordt met kleuren gewerkt alsof het om een sterrenrestaurant gaat.
Gelukkig konden wij –zoals vorige week al aangegeven- wel ruimhartig kennis maken met de nieuwe Beaujolais. Madame Simone leidde ons op bijna fanatieke wijze rond, zodat het op het, late, einde van de dag wel een stevige werkdag leek die we achter de rug hadden. Nu moet gezegd dat madame Simone moeiteloos de weg wees naar prachtige routes, mooie dorpjes en de juiste –gratis- proeverijen. Ze liet ons zelfs niet toe een potje honing op de verkeerde (want te dure) plaats te kopen. Het restaurant waar zij ons tijdig liet stoppen bleek tot in iedere uithoek volgestouwd met stoelen en tafels. En ze had gelijk op tijd te willen stoppen. Binnen tien minuten na onze aankomst was ieder beschikbaar zitmeubel bezet. Gelukkig dat wij ook weer op tijd verder gingen, want buiten stonden nog wachtenden. En dat geldt in dit weekeinde dus voor ieder restaurant dat je tegen komt. Aardig is natuurlijk ook dat een dergelijke themamaaltijd die je zonder keuze voorgeschoteld krijgt tegen een prijs wordt geleverd waar je zelf geen maaltijd voor klaar kan maken.
Vervolgens liet madame Simone ons stoppen in een klein dorp om even rond te lopen. Kort bij de parkeerplaats belde ze aan bij een poortje in een lange muur, waar ze via de intercom een verhaal begon te houden. Wat wij daarvan meekregen was dat zij de directeur kende (relaties zijn buitengewoon belangrijk in Frankrijk) en dat zij belangrijke buitenlandse gasten van haar even rond wilde leiden en wat documentatie meegeven. Wij verbaast. Waar zijn we nu weer aanbeland. Maar het poortje ging vlot open en binnen bleken we in de tuinen te staan van een enorm kasteel, dat we van de weg af niet hadden gezien. De eerste indruk van het kasteel met bruggen en steunberen deed ons al ongeveer naar adem happen. Uiteindelijk bleek dit kasteel door een adellijke Engelse dame gekocht te zijn, die het zeer intensief en smaakvol restaureerde van de kelders tot het dak, om er vervolgens een hotel van te maken. Het management daarvan gaf ze in handen van een exclusieve keten die uitsluitend dit soort luxeverblijven exploiteert. Binnen wisten we niet meer waar te kijken. We kregen documentatie in handen gedrukt en er werd een personeelslid vrijgemaakt om ons rond te leiden. (zie ook: www.bagnols.com : klik op die pagina vervolgens de links verwijzing naar “images” of “brochures” aan en je krijgt te zien waar wij rondliepen) Nog volledig confuus werden we hierna naar het bekendste wijnhuis van de Beaujolais gebracht, maison Georges Dubœf. Na weer een rondleiding en het proeven van “de nieuwe”, was het wat ons betreft genoeg. Madame Simone was daarover duidelijk teleurgesteld. Op de terugreis had ze nog wel wat proeverijen aan willen doen.
We hebben de boodschap begrepen: “U dacht aan een uitje, maar het betreft hier een buitengewoon serieuze aangelegenheid”.

Ton

NB. Omdat we iets meer wilden laten zien dan die ene foto plaatsten we midden deze week al een aparte link naar wat foto’s. Kijk in de linker kolom op de website en ga daar naar “Primeur” of klik hier: Primeurweekeinde