Home Columns "06 - "07 13. Wintersport en middeleeuwen
13. Wintersport en middeleeuwen Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 01 December 2006 00:00
Je brengt wat te weeg! Vrienden uit Gorinchem, ook bewoners van een Tukkervlet, kondigden deze week onverwacht hun bezoek aan. Gezellig (een woord dat vele buitenlanders ook al kennen) dat Gradus en Betsy een paar dagen komen. Ze logeren op het inmiddels vaste adres van hotel La Grenette. Mede enthousiast geworden door onze verhalen denken zij er over om hun plan om het komende jaar in Duitsland door te brengen te laten varen. Maar ze willen het wel eens met eigen ogen zien of het allemaal zo leuk is. Ze brengen een stuk belegen Nederlandse kaas en de groeten van de Tukkerfamilie mee.

Natuurlijk gaan we met hen in hoog tempo langs een aantal ons inmiddels bekende plekken. En ook zij worden enthousiast. De vriendschap in de internationale gemeenschap in de haven zal ook velen aanspreken denken wij.
Echt opgetogen raakt vooral Gradus als hij ineens begint te vermoeden dat we hier ook op een half uur afstand zitten van wintersportmogelijkheden. Hij wil het bijna niet geloven, dus besluiten we om met hen maar eens op onderzoek uit te gaan. Van onze wandelingen weten we al dat we heel snel in een spectaculair landschap kunnen zitten hier vandaan. Dat is het voordeel van lid zijn van een Frans vriendenclubje die met elkaar wandelen. Je leert snel veel uit de omgeving kennen waar zij op hun beurt weer trots op zijn. Iedere week bedenkt een ander lid van dit groepje een wandeling. Je leert ook snel dat conditie bij het bergwandelen een vereiste is. Na een makkelijke weg moet je altijd weer terug omhoog. De laatste keer gebeurde dat in één keer over een langdurig sterk stijgend pad. We dorsten bijna niet te puffen, aangezien het tempo werd aangegeven door een negentig jaar oud klein Frans dametje. Maar laat ik niet afdwalen: van dat gebied uit gingen we nu verder omhoog de bergen in. Al snel braken we ook door de wolken en bleek het bij een kleine tussenstop op deze laatste dag van november heerlijk warm te zijn. Bij een camping die ook Gites verhuurt trachtten wij ons wat nader te informeren. De eigenaar wilde ons graag mee naar binnen nemen om te laten zien met welk adembenemend uitzicht je ook bij hen kan eten. Dus informeerden we hier ook maar eens naar de wintersportmogelijkheden. Bien sûr, bij hen wordt gelanglauft, ze verhuren ook ski’s en zes kilometer verder op kun je dus alpine skiën. Voor Gradus staat het nu vast. Komend jaar gaat de route naar Roanne.
Van daar af daalden we weer langzaam af richting de vallei waar de Loire zich doorheen slingert. Al zoekend stuitten we op een richtingbord naar het plaatsje Saint Haon la Châtel. En daar had de aan de lezers inmiddels ook bekende Simone ooit over gesproken. Daar moesten we een keer heen gaan vond zij. Nu is Simone snel enthousiast, maar ze liet ons inderdaad mooie plekken zien. We kozen dus onze route naar beneden via Saint Haon (spreek uit Saint An). Bijna terug in de vallei zagen we een klein stadje liggen aan een diepe kloof waar hoge muren boven uit torenden. Het bood een middeleeuwse aanblik.


En weer had Simone niets te veel gezegd. Het stadje vermeldt zichzelf in folders en op internet als “Un musée à ciel ouvert”. Een openlucht museum dus. En dat is het. In de steile en nu stille straatjes waan je je eeuwen terug. We lopen wat rond en genieten van het vervallen kerkhofje naast de kerk van het prachtige uitzicht. Je bent geneigd te zeggen: hier wil ik ook wel liggen. Ik ben echter bang dat je er dan toch weinig aan hebt.
We landen aan bij de lokale herberg; hoe moet je dat hier anders noemen. Het ademt ook die sfeer. Zoals bijna altijd is er een warm welkom en staat er al snel een karaf van de lokale wijn op tafel. Madame promoot ook graag de lokale kerstmarkt. De –vele- lokale kunstenaars zullen zich daar ook presenteren. De ateliers zijn open en er is muziek: veel muziek. In het oude kerkje is op beide weekenddagen een vocaal ensemble (gratis) te beluisteren. Dat moet een aparte sfeer zijn en aangezien het vlak bij Roanne is besluiten we volgende week zondag hier naar het “Ensemble vocal Université Lumière Lyon” te gaan luisteren. Het is toch wel apart. Een stad die bruist van het leven; vlak bij wijngebieden; grenzend aan bergen waar straks de wintersport losbarst en met dit soort juweeltjes uit de middeleeuwen over de omgeving rondgestrooid. Over variatie gesproken.

Ton