Home Columns "06 - "07 17. Uitersten
17. Uitersten Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 29 December 2006 00:00

Stel je een hele groep vlotte en leuke meiden jonge voor. Daarnaast ook wat oudere dames, die echter niet minder vlot ogen en zich gedragen, ondanks de door allen gedragen eenvoudige grijze kleding. Ze hebben plezier met elkaar, wat zich uit in zingen en lachen. Ze leven en werken intensief samen, studeren en kijken vol verwachting naar hun toekomst.

Waar heb ik het over?

Het klooster waar wij de kerstnacht doorbrachten.

Wij waren vol verbazing over dat grote aantal intredende jongeren. Als ik eerlijk ben dan gingen mij ook wel eens gedachten door het hoofd als: “wat zonde”. Maar aan de andere kant dwingen zij respect en bewondering af voor de wijze waarop zij uit volle overtuiging zin geven aan hun leven. Een leven dat zij doorbrengen in uiterste soberheid en waarin alle werkkracht, energie en middelen gaan naar de kansarme groepen waarvoor zij zich inzetten. Kennismaken met deze groep hebben wij als bijzonder ervaren.

De soberheid konden wij om te beginnen meemaken bij de maaltijd op kerstavond. Evenals de nonnen aten wij pompoensoep en in schijfjes gesneden en gekookte penen met noedels die bestaan uit meel met een heel klein beetje vis met wat kaassaus. Voor ons, als gasten, was er dan nog kaas en zelfs een gebakje toe en konden wij een glas wijn drinken. We gebruikten de maaltijd samen met enkele andere gasten: familie van sommige zusters. Een rustige avond met aangename gesprekken en aardige mensen. Toen wij onze maaltijd beëindigden was voor de zusters allang weer een periode van contemplatie aangebroken. Tegen middernacht voegden wij ons bij hen in de kapel om de middernachtmis mee te maken. Ook daar was het alles soberheid. Natuurlijk was er een kerststalletje voor het altaar. Natuurlijk was er de groep nonnen die zich met resultaat op het zingen toelegt. Maar verder geen extra versieringen en geen opgeluisterde rituelen. Aan het einde van de dienst verontschuldigde een zuster zich voor het feit dat zij nog even in stil gebed gingen. Maar, als we even wilden wachten, dan konden we samen nog kerstliedjes zingen. De stilte die vervolgens neerdaalde was volkomen. Een moment waarop je automatisch ook in gedachten raakt over de zin van het leven.

Het zingen van kerstliedjes daarna gaf ruimte aan uitbundigheid. De zusters zaten hoofdzakelijk op de grond rond de kerststal, in groepjes waarmee ze meerstemmig voorgingen in de kerstliederen. Wij werden naar voren genodigd om ons daarbij te voegen. Ze openden met een ontroerend mooi in Frans en Duits gezongen “Heilige Nacht”, waar de gasten muisstil naar luisterden. Daarna werd samen gezongen en werd veel gelachen als pogingen tot meerstemmigheid of canon wel eens niet goed lukten.

Er was geen sprake meer bij ons van zoeken naar de kerststemming. We beleefden een kerst in stemming.

Na het zingen liepen we allen naar buiten. Daar stonden we tegenover dit “plaatje”, geschoten door vriend Christian*:

Aan de voet hiervan was een ruimte waar warme chocolademelk, koekjes en fruit gereed stonden. Aan de nonnen was te merken dat hier voor hen sprake was van een bijzondere traktatie. Het werden geanimeerde nachtelijke gesprekken. Nieuwsgierigheid van ons naar hun leven en omgekeerd van hen naar ons niet helemaal gewone leven vierden daarbij de boventoon. Voor mijn gevoel was hun leven daarbij toch aanzienlijk imponerender. Tegelijkertijd was de vrolijkheid niet van de lucht.

Wij mochten de volgende ochtend uitslapen. Zij waren, ondanks de feestelijke nacht, toch al weer vroeg present. Voor ons hield het daarna met een ontbijt van een mok koffie en twee sneden brood weer op. Grote verrassing was toen nog dat wij de terugreis naar Roanne grotendeels konden doen door een bergachtig landschap dat, berijpt, oogde als een levende kerstkaart.

Samen met Christian en Charlotte Huber nuttigden wij later die dag een mooi kerstdiner en hadden we het buitengewoon gezellig. Twee uitersten binnen vierentwintig uur. Toch, zonder ook maar iets tekort te willen doen aan onze aardige vrienden, zal mij het soberste deel waarschijnlijk het langste heugen. Nee, “kerks” zijn wij niet plotseling geworden. Maar werd daar niet iets geraakt van waar het eigenlijk om draait met de kerst? Daarom was ook de aan het einde van de dienst door iedereen in de kerk aan elkaar doorgegeven vredeswens zo ontroerend.

Ton



* Beide foto’s zijn dit keer van Christian Huber, die daar zeer bedreven in is. Ga aan de linker kant van de pagina naar “Links”, en kies daarna “Kinette”. Daar zijn nog veel meer fraaie foto’s van zijn hand te vinden.