Home Columns "06 - "07 20. Retour
20. Retour Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 19 January 2007 00:00
Na een paar drukke weken in Nederland (zouden we dat ooit kunnen veranderen?) reed ik dinsdag terug naar Roanne. Dicky volgt eind van de maand per trein. Ook de terugreis had niet meer dan tien uur nodig, inclusief pauze. Goed te doen dus, temeer daar de route zeker mooie gebieden doorsnijdt. Het laatste deel van de route, na de autoroute, gaat via kleinere wegen door een bergachtig landschap met soms sterke hellingen en zeer vele scherpe en/of lange bochten. Hoewel prachtig, wreekt zich dan het effect van lang en alleen rijden en begint het genoeg te worden. Voor mij uit en boven de bergen van de Auvergne ging de zon op spectaculaire wijze onder. Maar niemand om dat hardop mee te kunnen delen. Nee, vrachtwagenchauffeur is voor mij ook in een volgend leven geen optie. Ondertussen ontving ik onderweg, juist toen ik pauzeerde en de Nederlandse chip door de Franse verving in de mobiele telefoon, sms-bericht uit Roanne. Of we konden melden wanneer we weer terug dachten te komen. Ik realiseerde me wat beschaamd dat we oorspronkelijk maandag 15 januari hadden genoemd als dag van de terugreis. Ik sms-te de verwachtte aankomsttijd van zes uur terug. Oh wonder: exact om zes uur reed ik de parkeerplaats voor de boot op. Gelukkig dat ik er weer was. De verwarming op de boot hoger en tegen dat ik tien minuten later weer een grote hoeveelheid bagage aan boord had gebracht was het aangenaam warm. Toen viel de knipperende verlichting van de vaste telefoon op. Een niet direct bekend lokaal nummer had recent gebeld. Direct maar even horen. Daarbij kreeg ik Christian aan de lijn die me vriendelijk verwelkomde. Het aperitief stond klaar en aan het eten werd gewerkt. Dus of ik maar wilde komen. Dat is toch van een hartelijkheid die je na tien uur rijden oprecht goed doet. Het eten was voortreffelijk en het gesprek met Christian en Charlotte inspirerend, dus wat wil een mens nog meer.

Kortom, het was niet ingewikkeld om de draad weer op te pakken en me weer volledig thuis te voelen.
En uiteraard waren de eerste dagen hier ook opnieuw druk. Boodschappen om het huishouden weer op te starten; Franse les; met Christian en Barry naar Lyon om het vaarvignet voor 2007 bij de VNF (zie de link daarheen) op te halen; en achter de internetverbinding aan. Uit de hoogte van de satelliet kijk ik nog af en toe naar “Ermelo”.
Zoals kort na ons vertrek verteld liep ik een beschadiging in het register op die het onmogelijk maakte om de computer weer op te starten. En –uiteraard- had ik veel aan de noodzaak gedacht om back-ups te maken, maar was er nooit toe gekomen. Ik vertelde eerder hoe een slimme leverancier om de hoek in ieder geval mijn data wist te redden. Gewapend met de nieuwe externe harde schijf met de data en de rest van het spul reisden we naar Nederland. Daar zorgden de onvolprezen kennis en handigheid van zwager Teun er voor dat een begin kon worden gemaakt met het herstel door het volledig formatteren (en dus wissen) van de harde schijf in de laptop en het opnieuw installeren van het systeem en waar nodig via het net ophalen van drivers. Uren waren we daar mee bezig. In de dagen daarna volgde het moeizame werk van het opnieuw installeren van alle programmatuur en het weer opbouwen van alle instellingen. Ontelbare keren de computer opnieuw opstarten dus en steeds weer wachten. Werk waar je niet vrolijker van wordt. Het heeft me dus wel een overtuigd “back-upper” gemaakt.
Denk je over de noodzaak van een back-up? Doe het liever vandaag dan morgen. En dan kan ik achteraf nog zeggen dat ik relatief geluk heb gehad dat ik er zo afgekomen ben.
Het laatst noodzakelijke was hier het herstellen van de internetverbinding. Natuurlijk heb ik de afgelopen tijd de cd-rom met het installatieprogramma ontelbare keren in de map met software zien zitten. Alleen zat er nu een akelig leeg plekje in de map. Alles afgezocht. Gevraagd om in Ermelo alles af te zoeken. Zo’n ding gaat er dus gewoon pesterig vandoor. Dan maar deemoedig op weg naar FranceTelecom/Orange om te vragen of zij me kunnen helpen. Een kwartier lopen naar de winkel in de stad. Twintig minuten wachten, dat valt mee. In m’n beste Frans mijn probleem uiteengezet en vooral over laten komen dat het me spijt maar dat het nu wel vooral sneu voor mij is. Welk merk verbinding heeft u??? Grote vraagtekens aan mijn kant. Gewoon een z.g. livebox, kijk daar staat er een. Jawel, ze zien er allen hetzelfde uit, maar ze zijn er van diverse merken, kijkt u maar even onder op, daar staat het merk. Kwartier lopen terug dus. In twee minuten het merk gezien. Een kwartier lopen naar de stad. Gelukkig herkenden de medewerkers me en werd ik direct tussendoor geholpen. Binnen een minuut een installatieschijfje in bezit. Wat moet ik betalen? Niets, dit is service. Wat een verschil met Orange in Nederland, die ik per e-mail en al twee keer per brief vroeg of ik (alsjeblieft) klant mag worden. Domweg geen antwoord. Zij komen dus in aanmerking voor de loden beker of de koude douche of zoiets. Na weer een kwartier lopen terug ben je dus anderhalf uur verder. En dan weer de herinstallatie. Gelukkig lees ik inmiddels de Franse gebruiksaanwijzing een stuk vlotter. Et la fin de l’histoire? Wel, je leest nu over mijn terugkomst in Roanne. Het is dus weer allemaal geregeld. (En nu iedereen aan het back-uppen!!?)


Ton