Home Columns "06 - "07 24. Traditie
24. Traditie Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 16 February 2007 00:00
Soms denk ik dat ik te veel keren aandacht schenk aan het onderwerp eten. Je denkt dat je overdrijft met de aandacht die er hier voor dat onderwerp zou bestaan. Mais pas du tout!!!

De werkelijkheid haalt je steeds opnieuw in. Praat even met een Fransman over tradities en voor dat je het weet gaat het gesprek ook weer over eten. Het onderwerp is werkelijk niet te vermijden.

We wandelen. Onderweg zien we mensen in de bossen langs de paden zoeken. Even denken we dat ze paddenstoelen plukken. Wel laat in het seizoen, gaat er door me heen. Maar dan zie ik dat ze kleine groene plantjes aan het plukken zijn. Ik zag alleen maar ondefinieerbaar groen langs het pad. Nieuwsgierig geworden vraag ik na een tijdje toch eens wat daar geplukt wordt. Mâche is het antwoord. Mâche? Er gaat me geen lichtje branden en het groene wriemelige hoopje in de plastic tas komt me nu ook niet bekend voor, laat staan appetijtelijk.
Toch maar weer eens op onderzoek bij Franse kennissen. Mais bien sûr. Mâche, la salade d’hiver. Kennelijk kijk ik onbegrijpend in het rond, want van alle kanten springt men nu bij om me duidelijk te maken wat dit is. En ja hoor: c’est une tradition!! En dan weten we het wel. Als de traditie er bij wordt gehaald dan moet duidelijk worden gemaakt dat het hier om iets buitengewoon belangrijks gaat. Tout le monde (en France) plukt in de winter mâche. Het moet buitengewoon lekker zijn met aardappelen of als een salade klaar gemaakt. Kortom, degene die dit niet eet om deze tijd van het jaar is un fou.
Na zoveel geweld ben je wel even stil. Ik durf nauwelijks te zeggen dat ik nog steeds geen idee heb waarover het nu gaat. Ja, kleine groene plantjes. Dan moet ik natuurlijk ook proeven. Ik doe dat met enige tegenzin, want hoeveel honden zouden hier buiten hebben rondgelopen? Het kleine groene blaadje heeft weinig smaak. Het losse blaadje dat me wordt aangereikt begint echter enige herkenning teweeg te brengen. Om er van af te zijn zeg ik nu maar enthousiast dat ik het eindelijk begrijp. Een zucht van verlichting waart er rond. Eindelijk hebben we die Hollander weer iets van onze grootse culinaire traditie duidelijk kunnen maken. Mijn vraag heeft een algemene uitwisseling van recepten teweeg gebracht. Zo nu en dan laait de discussie zelfs met enige felheid onderling op. En zou het nu echt alleen maar over ……..
Thuis gekomen neem ik snel het woordenboek ter hand. En ja hoor, ik begon het te vermoeden: veldsla. De dag erna loop ik mijn regelmatige rustige rondje met José rond de haven. Voorzichtig breng ik het onderwerp nog maar eens ter sprake. Ik wil zeker weten dat ik het allemaal goed heb begrepen. Ik vertel over de plukkende mensen. En dan komt de Parijsenaar in José boven. Met een minachtend trekje stelt hij dat je het gewoon in de supermarkt kan kopen. Natuurlijk, in Parijs doe je niet anders. Maar dan komt toch ook bij hem wel het verhaal boven van een traditie om juist nu veldsla te eten. En, knikje naar de wereld om ons heen, die lui van de campagne plukken het in het wild. Dat nu juist daardoor de traditie wordt bepaald doet er even minder toe.
En zo blijft het repas in het dagelijkse leven continu een rol spelen, positief of negatief. Negatief? Zeker. De boulevard waaraan wij wonen is, naar de begrippen van deze omgeving, een drukke verkeersader. Dat wil zeggen dat er ’s-morgens wat meer verkeer langs komt en ’s-avonds opnieuw. Ook om twaalf uur loopt de drukte even wat op, want traditie getrouw, spoeden heel wat mensen zich huiswaarts voor het middagmaal. Daar dien je absoluut op tijd voor te zijn. Daar komt het openbare leven een beetje voor tot stilstand. Er wordt door de laatkomers dan ook zonodig wat harder gereden om toch thuis met een zucht van verlichting op tijd aan te kunnen schuiven bij de maaltijd. En dat is de lokale politie ook niet onbekend. Met enige regelmaat staat er dan ook een groepje jonge agenten om twaalf uur ter hoogte van ons schip de auto’s aan te houden die een eindje tevoren zijn gemeten. Kennelijk voor hen een leerschool in het uitschrijven van bonnen. Ze gedragen zich op het vrolijke af bij het uitvoeren van deze leertaak.
Voor de man/vrouw op weg naar huis is het Bourgondische gevoel van de goede maaltijd die daar wacht op slag over. Het zal deze middag iets minder smaken. Een beetje met azijn overgoten. Maar allez, morgen komt er weer een dag.

Ton

NB. Na het schrijven van deze column bezocht ik nog even het happy hour in het café “Les Amis du Port”. Daar viel ik in een discussie van een half uur over de vraag waar nu voor welk soort brood de beste bakker te vinden is. Ik bedoel maar……