Home Columns "06 - "07 25. Opnieuw “gebruiken”
25. Opnieuw “gebruiken” Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 23 February 2007 00:00
Ouderwets absint drinken. Hier gelukkig wel de moderne soort, zonder hersenverwekende eigenschappen.
Ouderwets absint drinken. Hier gelukkig wel de moderne soort, zonder hersenverwekende eigenschappen.
In talloze grotere, maar vooral kleine, zaken blijft Frankrijk zich toch onderscheiden. Leuke dingen en soms in eerste instantie voor ons wat irritante zaken. Echter, dat heeft dikwijls ook te maken met onze veel haastiger levensstijl. En kennelijk duurt het heel lang om dat af te leren. We betrappen er onszelf tegenwoordig vaker op en je schakelt dan even bewuster terug. Neem nou het betaalsysteem. Kon ik in Turkije her en der, ook bij kleinere winkeltjes, gewoon met de pincode betalen, hier wil dat nog lang niet overal. Probeer je het bij b.v. een supermarkt toch weer eens, dan ontstaat er niet zelden een tijdrovende situatie, waarbij de caissière steeds hardnekkiger blijft proberen om de zaak op te lossen. Chip en magneetstrip worden om beurten geprobeerd. Er wordt opnieuw ingelogd etc. Ten langen leste wordt je betaalkaart wel gebruikt (non monsieur, we zullen u hoe dan ook helpen), maar dan als creditcard. Je tekent het bonnetje en kennelijk kan dit ergens achter de schermen alsnog worden afgerekend. We bewaren zorgvuldig de kopie van dat bonnetje, maar het ging altijd goed. Ondertussen staat de rij achter je geduldig te wachten. En dat is iets waar de caissière zich al helemaal niets van aantrekt. Nu zijn wij overigens bepaald niet de enigen die tijdrovend betalen. Vermaard is in dat opzicht het systeem van de cheques. Door velen worden cheques ook voor kleinere bedragen gebruikt. Diegene die de cheque uitschrijft kan een vlotte veertiger zijn, maar ook een oudere dame die eerst de leesbril op moet zoeken. Vervolgens wordt uiterst zorgvuldig en traag de cheque ingevuld. Sta je bij een modernere winkel, dan hebben ze een printer die op de kassa is aangesloten en die vervolgens bedrag en verdere bijzonderheden afdrukt. Is dat niet aanwezig dan heeft de caissière schrijfwerk te doen. Cheque vervolgens weer terug naar de eigenaar om het bedrag te laten ondertekenen. Cheque op een lijstje zetten met daarachter het nummer van een identiteitsbewijs dat ook nog even op moet worden gezocht. En ziedaar, er is al weer betaald.

En de rij wacht ondertussen rustig af. Je begint al dan niet een praatje met andere wachtenden, of leest alvast een stukje in de krant die bij je boodschappen ligt. Toon vooral geen irritatie.
Gevolg is dat veel meer dan bij ons (en wij zeker) ook contant wordt betaald. Het vermaarde zoeken naar pasmuntjes, waarbij ook de centen in ere worden gehouden, kwam in Nederland zoals bekend al eens in een commercial voor. Hier is dat integendeel ook gewoon. Mogelijk voelen wij ons dan opgejut, maar dat is niet nodig. Zoek rustig naar je pasmunten.
Koop je een dienst, b.v. je telefoonaansluiting, dan ontdek je dat je niet zomaar een overmaking kan verrichten. Je kunt aan het bedrijf dat je via je rekening wil betalen een z.g. RIB geven. Een Relevé d’Identité Bancaire. Een soort identiteitsbewijs. Je tekent je rekening en het bedrijf kan het bedrag afschrijven. Met veel terugkerende rekeningen doe je dat natuurlijk niet. Daar wordt dus meestal maar een automatische afschrijving van gemaakt. Maak dat aan het bedrijf kenbaar. Ze sturen je dan een te ondertekenen verklaring toe. Je doet er weer een RIB bij en ziedaar, het werkt. Allemaal wat omslachtiger, maar maak je niet druk.
Wat zeg je? Europese eenheid? Standaardisatie? Dat zijn hoofdpijnzaken. Zo kom je dus ook tot de ontdekking dat b.v. je pijpen voor de centrale verwarming aan boord niet zomaar passen op aanvullingen die je hier koopt. Voor elektriciteit heb je natuurlijk tal van verloopstukken nodig. Zomaar iets kopen dat op het elektra moet worden aangesloten kan niet. Je zal dan of de stekker moeten veranderen, waarbij dan soms dus de garantie op b.v. een apparaat verloren gaat, of je stopcontact aanpassen, wat weer een probleem is voor je overige apparaten. Uiteindelijk beschikken we nu over een la met verloopkabeltjes en verdeelstekkers die soms wel met randaarde te krijgen zijn etc. Maar Frankrijk is toch een modern land? Het hoort toch ook bij Europa? Zeker, allemaal waar. Maar men houdt hier nu eenmaal graag vast aan het eigene. Daar wordt verder niet over gepraat.


Irritant? Ach, is de grote Europese eenheidsworst beter? De beroemde kaaswinkel van Abraham Kef in Amsterdam mag zijn mooie assortiment Franse kaassoorten niet meer op een tafel uitstallen. Die moeten in koelvitrines. Het is bijna vloeken in de kerk. Rijpe kaas wordt soms door onwetende maar vasthoudende inspecteurs afgekeurd. Die kun je dus nauwelijks meer kopen. En dat alles onder verwijzing naar Europese regelgeving. Kijk, dat zijn zaken waar ik nu veel treuriger van word. Godzijdank trekt men zich hier van dat soort gedoe niets aan. De kaas ligt er bij zoals het hoort. De olijven liggen lekker in open bakken op de markt, zodat je tevoren nog even kan proeven wat je koopt. Je moet tenslotte eerbied hebben voor de zaken die echt belangrijk zijn in het leven.

Ton