Home Columns "06 - "07 26. We zijn er weer
26. We zijn er weer Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Wednesday, 07 March 2007 00:00
Vijf weken duurde uiteindelijk onze afwezigheid, door zulke uiteenlopende zaken als overlijden en begrafenis en een huwelijk. Moe van bedroevende zaken als het regelen van de begrafenis, de nalatenschap en het leegmaken van een woning vol herinneringen. Maar, hoe leuk ook, ook moe van voorbereidingen van de trouwdag van onze jongste dochter en de prachtige trouwdag zelf. Nauwelijks tijd om anderen te zien.

De terugreis bracht ons ook al niet de broodnodige rust. Tussen de Luxemburgse grens met Frankrijk en Dijon was het aan één stuk filerijden met alle bijkomende vertragingen. Je merkt dan toch dat vermoeidheid een rol gaat spelen, waardoor ergernis snel gewekt is.
Eenmaal bij Lyon de autoroute verlaten begon het goede gevoel snel terug te keren. Dan stopte voor ons een vrouw op een oversteekplaats, stapte uit en begroette op dezelfde oversteekplaats een bekende uitvoerig. Na de autoroute ervaring startte ook hier direct weer de ergernis. Dan viel me op dat de auto’s voor mij rustig wachtten. Natuurlijk, het tempo mag weer omlaag, realiseerde ik me. De vrouw maakte plaats en groette vriendelijk de voorbijrijdende auto’s. Jawel, het lukte weer om het gezicht in een glimlach te trekken en vriendelijk terug te groeten. Het zal wel een paar dagen duren voor alle stress van de afgelopen weken weer van ons afgegleden is.
Aangekomen in Roanne hoorden wij direct dat borrel en diner voor ons klaar stonden bij onze Zwitserse vrienden. Een hartverwarmende ontvangst viel ons ten deel, ondanks dat zij later op de avond nog naar het theater moesten.
Op zondag zette de warme douche zich voort. Ieder ogenblik werd er weer geklopt door bekenden om ons welkom te heten en te informeren hoe het met ons ging. Zelf maakten we later een wandeling rond de haven en begroetten de overigen. Bij de Franse vrienden Christiane en José stond direct de mousserende wijn op tafel.
De zondagmiddag was het onze beurt om het theater te bezoeken. Onze leraar Frans speelt mee in een komische opera: “La Perichole” . Probleem was natuurlijk dat in de prachtige kleine schouwburg de temperatuur op de balkons aan de hoge kant was, waardoor de mousserende wijn zich direct liet voelen. De opera was inderdaad komisch en de komische effecten werden erg aardig uitgewerkt. Daaraan lag het niet dat we elkaar om beurten aan moesten stoten om wel bij de les te blijven en niet helemaal voorover te vallen. Ook de vermoeidheid speelde waarschijnlijk nog wel een rol. Achter ons bleek een Franse bekende te zitten, die ons in eerste instantie niet herkende. Verklaring: ”Zo chic gekleed heb ik jullie nog nooit gezien”. (Ter verontschuldiging voor ons dient aangevoerd te worden dat we haar kennen van de wandelclub.)
Enig ongemak ontstond bij het buffet. Geen geld in kas om ons terug te kunnen geven van een briefje van vijftig. “Komt u straks maar even kijken of we het hebben. Nee, houdt u het geld maar bij u”. Met onbetaalde drankjes voel je je wat ongemakkelijk. Maar de redding bleek alweer nabij. Een andere Franse bekende had dit kennelijk aangezien, begroette ons hartelijk en betaalde de drie en een halve euro voor ons.
Na het theater vroeg aangekomen bij de pizzawagen die iedere zondagmiddag aan de haven staat liet dit probleem zich nog steeds gelden. Ook na veel zoeken niet voldoende wisselgeld. Ik stelde later wel even terug te komen als de normale drukte voldoende wisselgeld had opgeleverd. Daarbij in de veronderstelling mijn briefje van vijftig achter te laten. Mais non, komt u straks maar betalen. En eet smakelijk.
Wie heeft ooit de uitspraak uitgevonden: “Frankrijk is prachtig maar er moesten geen Fransen wonen ?”. Was ons deze uitspraak na vele jaren vakantie in Frankrijk al vreemd, nu beginnen we het langzamerhand beledigend te vinden voor al die aardige en behulpzame mensen die we hier ontmoeten. Ze helpen ons de drukte en stress snel te vergeten.

Ton