Home Columns "06 - "07 30. Wandelen, rommel en klapzoenen
30. Wandelen, rommel en klapzoenen Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 04 May 2007 00:00
Negentig jaar oud en een verwoed wandelaarster. Mopperend op mensen in onze wandelgroep die te langzaam lopen. De club is ook niet voldoende voor haar. Hier en daar nog eens een extra tochtje van een kilometer of dertig. Of een nachtwandeling van vijftig kilometer? Op die prestaties is Miclaude wel trots. En dan horen we ook nog dat ze een kunstheup heeft. Een paar keer had ik al korte gesprekjes met haar onder het lopen. De laatste keer begon ze naar aanleiding van de verkiezingen fel tekeer te gaan tegen presidentskandidaat Sarkozy. In dat verband vertelde ze over het absoluut lage inkomentje waarvan ze moet leven en dat haar geen mogelijkheden biedt om nu olie te kopen voor haar verwarming. Gelukkig heeft ze een enorme tuin met groenten en vruchtbomen en ook wat kippen, die er voor zorgen dat ze zichzelf kan bedruipen. Of het nu was door het luisteren naar dat verhaal weet ik niet, maar plotseling zei ze dat we bij haar moesten komen eten. Ze had weinig tijd!!!, maar deze week zou het wel gaan. Ook de Zwitserse vrienden moesten dan komen eten omdat die het weekeinde gaan vertrekken. In een moeite door werden de president van de club en de man die altijd voor de wijn zorgt ook uitgenodigd. Acht mensen te eten uitnodigen met een dergelijk laag inkomen? Enigszins beduusd door die combinatie aarzelden we even. Maar krachtdadig werd doorgezet. Nadat dag en uur waren bepaald stelde ze vervolgens wel even krachtdadig aan de orde dat zij voor een voorgerecht en een nagerecht zou zorgen. Wij moesten dan zelf maar het hoofdgerecht meebrengen. Wij vonden het een prachtige actie en namen ons voor dan ook maar voor wat lekkers te zorgen.

Na een ochtend in de keuken staan togen we op pad naar het half in de uitlopers van de Auvergne liggende dorpje waar zij in haar eentje een enorm huis bewoont. Achter in de tuin, die nog groter bleek dan we al een keer van buiten dachten te zien, bleek ze ook nog een cabane te hebben: een houten huisje om zomers buiten te zitten. Een lange tafel daarbuiten met een verzameling houten en plastic stoelen bood voldoende plaats in de schaduw om met z’n negenen aan te schuiven. Miclaude was al driftig in de weer met het voorgerecht, in een omgeving afgeladen met smerige rommel. Crudité met gevulde eieren werden gemaakt. Zoals er kennelijk ook geen spullen werden weggegooid mocht er ook niets van het voedsel verloren gaan. Afsnijdsels van de radijs weggooien? Helemaal niet: in de blender er mee voor de gevulde eieren. Beter maar niet te zien hoe de schotel werd afgerond. Leuk zag hij er uiteindelijk zeker uit, met de eieren versiert met eetbare viooltjes en margrietjes. En nee, we zijn er ook niet ziek van geworden. Over de door ons meegebrachte hoofdgerechten toonde ze zich zeer tevreden. Ergens onder vandaan kwamen ook nog een paar stukken kaas tevoorschijn en vervolgens bleek ze nog een lekker nagerecht te hebben gewrocht van de kakelverse eieren. Samen met het gebak dat de anderen hadden meegenomen was het een uitvoerig repas dat ons tussen grofweg twaalf en vier uur bezig hield. Ondertussen namen we nog kennis van de rest van huis en tuin. Naast de kippen, de hond en de poes bleken ook nog konijnen en een kennelijk in jaren niet geschoren schaap deel uit te maken van de veestapel. Een zieke kip liep beneden in het woonhuis rond. Door de overweldigende hoeveelheid rommel heen waren een paar mooie authentieke elementen van het huis te onderscheiden. Waarom er overal op de vloeren koffiedik lag hebben we maar niet meer gevraagd: in dat stadium verbaasde niets ons meer. Of toch. Boven bleek voor haar zelf een soort boudoir ingericht dat ze zelf kennelijk als woonruimte gebruikt. Naar eigen zeggen verhuurt ze af en toe ook een ruimte aan vakantiegangers. We hebben die ruimte niet gezien en kunnen ons nauwelijks voorstellen dat iemand die een kamer zou willen huren na de eerste aanblik van rommel en vuil niet onmiddellijk rechtsomkeer maakt.
Ondertussen vertelde Miclaude onder het eten –soms onder tranen- over een leven dat zeker dramatische elementen kende. Maar direct daarna twinkelen haar pretoogjes weer. Ze laat zich ook de kaas niet van het brood eten. Over haar financiële nood schreef ze aan mevrouw Chirac en ze denkt die later deze week te ontmoeten. Willen wij weggooibordjes op tafel zetten? Helemaal niet! Ja, maar het afwassen dan? Gewoon onder de koude kraan afspoelen. Miclaude is hier de baas. In deze omgeving kweek je kennelijk weerstand en word je gezond negentig. Gelukkig bleek ook onze weerstand voldoende. Op weg terug naar huis komt iemand terug op de twinkeloogjes en zegt: ze is vroeger vast ook een flirt geweest. Hoezo vroeger? Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat ze dat nog steeds is. Knipogen kan ze nog als de beste. Met twee armen omarmt ze me bij het afscheid en trakteert me op twee natte klapzoenen.

Ton