Home Columns "07 - "08
Columns2007-2008
24 Afscheid, voor even Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Thursday, 17 April 2008 10:00

Alsof alles uit de winterslaap verreist, zo veel activiteiten zijn er momenteel rond de haven in Roanne. Bootbewoners zijn volop bezig om zich voor te bereiden op het vertrek. Overal is men aan het werk. Diverse bedrijven zie je nu regelmatig in de haven verschijnen. Op het laatst moet er nog van alles gebeuren. Ook Roanne laat zich niet onbetuigd. Men begint werk te maken van de havenfestiviteiten in mei a.s. Het tijdstip is een beetje ongelukkig gekozen omdat veel schepen dan al zijn vertrokken, die normaal toch de basis vormen voor de belangstelling van de zondagse wandelpromenade. Mogelijk moet daar nog eens over gesproken worden, maar de interesse is er en dat is goed. Voor het eerst dit jaar gaat men er toe over om bezoekende schepen van deze festiviteiten gratis ligdagen aan te bieden. Dat is een beetje laat bekend gemaakt, maar toch. Je kunt het Fransen niet kwalijk nemen dat het een beetje met wat wij noemen de Franse slag gebeurt. We blijven vooral positief en wie weet kan dit aardige festival(letje) dan nog eens uitgroeien.

Read more...
 
23 Actief leven Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 11 April 2008 13:53

Langzamerhand komen we meer en meer tot de ontdekking dat het culturele- en verenigingsleven nog veel rijker is dan we toch al dachten. Het wemelt van de verenigingen op talloze gebieden. In een stad van nog geen 41.000 inwoners ontdekte ik alleen al op het terrein van de muziek meer dan dertig verenigingen. De sportverenigingen ben ik maar niet eens gaan tellen. Natuurlijk is er een Grand Roanne, maar in de eerste plaats spreken we ook dan over niet meer dan 70.000 inwoners en moet je bovendien rekenen dat de dorpen die dan worden meegeteld zelf eveneens een bloeiend cultureel- en verenigingsleven te bieden hebben.

 

Read more...
 
22 Beaujolais in de herhaling Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 04 April 2008 13:07

In de haven ligt een scheepje waarvan de eigenaar, Henri, een aangetrouwde neef heeft die wijnboer is in de Beaujolais. Wij kochten via hem al eens wijn bij deze neef. Enige tijd geleden werden we door Henri en zijn vrouw Genevieve uitgenodigd om bij hen te eten. Henri had ons al eens eerder van zijn kookkunsten laten genieten via wat hapjes die hij klaar maakte. Nu vergastte hij ons op een kaasfondue. Anders dan zijn Zwitserse tegenhanger wordt de fondue in het Oosten van Frankrijk niet gebonden. Het moet gezegd, de combinatie van Franse kazen smaakte uitstekend. Wel blijft er op het einde van deze fondue vocht over als gevolg van het niet binden. Daar wordt dus een ei in gebroken en snel geroerd tot het smeuïg is, hetgeen met opnieuw wat brood een waardige en smakelijke afsluiter vormt van deze fondue. Bij die gelegenheid kwam Henri met het idee een keer een bezoek te brengen aan zijn neef, de wijnboer in de Beaujolais. Nu zijn wij niet echt tegenstanders van dit soort vertier, dus de uitnodiging was bij ons niet aan dovemansoren gericht. Wel liet Henri weten zelf weinig te voelen voor het verzamelen van een groep. Dat was hem een keer eerder slecht bevallen. Mogelijk had toen ook de communicatie met sommigen een rol gespeeld. Aangezien het idee ons beviel namen wij het dus maar op ons om een groep te organiseren. Binnen de kortste keren hadden we een groep van tweeëntwintig mensen bijeen die met ons van mening waren dat je een dergelijk aanbod

Read more...
 
21 Voorjaar? Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 28 March 2008 10:40

Heerlijke voorjaarstemperaturen en prachtige bloei vielen ons reeds ten deel. We leefden dan ook met enige verwachting van mooie dagen naar Pasen toe. De week voor Pasen begon het kouder te worden en –naarmate de week vorderde- begon het ook natter te worden. Een kleine tijdelijke terugslag denk je dan eerst. Kort voor Pasen meldde een buurman al dat hij opnieuw sneeuw had gesignaleerd in de heuvels hier niet ver vandaan. Het duurde daarna niet lang meer of ook van uit de stad waren besneeuwde heuvels te zien.

Read more...
 
20 Vernissage-Lente-Feestje Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 21 March 2008 10:39

Vul maar in. Fransen weten altijd wel een reden te verzinnen om een feestje te organiseren.  Verbaast het iemand nog dat dit vooral gepaard gaat met eten en drinken? Hoe je het ook wend of keert, daar is de cultuur hier voortdurend van doortrokken. Dit keer was de aanleiding dat een kennis van een kennis een winkeltje heeft met bijzondere tweede hands kleding. Het duurdere soort om in uit te gaan dus. Daartussen door heeft ze ook sieraden gedrapeerd en kleine antieke hebbedingetjes. Een kennis van deze kennis van een kennis zou schilderijen ten toon stellen in dit winkeltje. Dan gaat dus iedereen aan het rondbellen om daar mensen heen te halen.  Maar daar ben je natuurlijk niet mee klaar hier. Tegenover dit winkeltje is een restaurantje met een nieuwe eigenaar. Dus werd die ingeschakeld om later op de avond in zijn restaurant wat amuses te serveren.  Je noemt het dan gewoon een lentefeestje. Nee, dat is uiteraard voor eigen kosten. Toch zijn er ruim voldoende mensen om het restaurant te vullen.

Read more...
 
19 Worstenbrood en pens Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Thursday, 13 March 2008 10:17

Enige tijd terug ontvingen wij van Franse vrienden een uitnodiging voor een  “Soirée saucisson brioché”.  Nu weten we uiteraard dat saucisson worst betekent en een brioche kennen we als een broodje van maïsmeel; bij elkaar dus een worstenbroodje leek ons. Welnu, van uit onze Brabantse jaren zijn de worstenbroodjes maar al te bekend. Hoe daar een avondvullend programma van te maken was ons niet geheel duidelijk. Maar wat voor reden heb je om een uitnodiging van en met vrienden voor een gezellige avond te weigeren? Natuurlijk lieten wij dus weten aanwezig te zijn. Ondertussen lieten wij de fantasie de vrije loop en dachten we al aan een soort party waar gezamenlijk worstenbroodjes worden gemaakt.  De werkelijkheid was gewoon een diner met verschillende gerechten waar worst aan te pas kwam. Hoogtepunt daarin was de Saucisson brioché: een

Read more...
 
18 Chateau de Champlong Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 29 February 2008 15:02

Een van de vele mogelijkheden om de kookkunst verder te verfijnen deed zich voor op het mooie veertiende eeuwse Chateau de Champlong. Met een groep heren van diverse nationaliteit togen we op een mooie najaarsdag naar dit fraai gelegen chateau. Gastheer en gastvrouw Olivier en Véronique Boizet bereidden ons in de hal een vriendelijk welkom, onder het genot van een eerste drankje. Olivier bracht al heel jong zijn vakanties door in beroemde keukens. Ervaringen deed hij daardoor onder andere op bij de beroemde gebroeders Troisgros, in het restaurant Georges Blanc en bij het welbekende hotel Negresco in Nice. Een vaardige meester dus deze middag, die inmiddels op diverse plekken in de prijzen is gevallen. Na het uitdelen van het menu waar we ons vandaag voor gesteld zagen werden we de keuken ingeloodst. De vaste brigade bofte met een middagje vrij. Achter een rij snijplanken mochten wij plaats nemen. Bij het snijwerk was er na enige instructie uiteraard voldoende werk voor ieder. Voor het overige een kwestie van om de beurt een bepaalde techniek uitproberen onder het kritische oog van de chef. De chef en zijn assistent souschef bleken zonder woorden een geoliede manier van samenwerken te hebben. Dat kwam er hoofdzakelijk op neer dat de souschef er geruisloos zorg voor droeg dat de chef voortdurend alles bij de hand had om zijn verhaal te kunnen doen en zijn technieken te demonstreren op een constant keurig opgeruimde werkplek. Ja, daar kun je jaloers op zijn.
Ruimhartig mochten we ook gebruik maken van alle gereedschappen. Dat ging goed, tot het moment dat een van de deelnemers het aanzetstaal greep om een mes nog eens even wat aan te zetten. Dat werd niet op prijs gesteld. De deelnemer, een overigens ervaren kok, die in de VS een kookrubriek verzorgde op de televisie en daar enkele kookboeken uitgaf, dacht dat er een grapje werd gemaakt. Hij ging dus door met het mes verder aanzetten. Dat leidde tot een kleine ontploffing bij de enige echte chef op deze plek die hem letterlijk het mes uit handen wilde trekken: De chef heeft zijn eigen messen; het is een gunst om deze te mogen gebruiken en er is er maar één gerechtigd om deze messen te verzorgen en dat is de chef zelf. Hier werden de verhoudingen even duidelijk gesteld. Ook voor ons deelnemers was de aanspreektitel van monsieur Olivier Boizet vanaf dat moment zonder uitzondering “chef”.
Vaardig werden we door de middag en het menu geleid. Doelstelling was dat alle voorbereidingen gereed moesten zijn op het moment van entree van de dames. Bij die voorbereidingen hoorde dan weer wel een bezoek aan de wijnkelder om alvast wat proefwerk te kunnen doen.
De wijnkelder –het is misschien overbodig te zeggen- was indrukwekkend zowel door de entourage als door de collectie die wij hier te zien kregen. Bij het proeven werd niet kinderachtig gedaan. Met ruime hand werden een aantal aantrekkelijke wijnen voorgeschoteld. Bijna zouden we de arriverende dames vergeten. Enfin, toen wij ons in de hal met de dames verenigden zat in ieder geval bij deze keukenbrigade voor één dag de stemming er alvast goed in. Tijd dus voor het aperitief!!
Onvermijdelijk kwam toch ook weer het moment om ons naar de keuken te begeven. Daar bleek de vaste brigade inmiddels gearriveerd. In eendrachtige samenwerking werden de diverse schotels serveergereed gemaakt. Uiteraard aan ons de taak om in het mooie restaurant het serveren voor onze rekening te nemen.
Ons kritische publiek bleek zowaar enthousiast over het gevarieerde menu. Uiteraard werd de stemming verder op peil gehouden door het bijbehorende wijnarrangement. En natuurlijk werd na de maaltijd ook aan de dames een kijkje en een slokje in de kelder gegund, waarbij je ze natuurlijk niet alleen kunt laten. Olivier Boizet kwam daarbij met een plateau rauwe eieren aanzetten!!?? Dat beek te gaan om een simpel (nou ja, simpel) spelletje waarbij met een apparaatje een ei moet worden onthoofd dat vervolgens vaardig moet worden opgevangen. Uw verslaggever bleek zelfs de werking van het apparaatje niet onder de knie te krijgen en daar ging zonder aan vangen toe te komen het zoveelste ei tegen de keldervloer.
Een avond vol dolle pret, inderdaad, maar toch ook leerzaam voor diegenen voor wie de keuken het terrein van enthousiast hobbyisme is.

Ton

NB. De recepten worden weer geplaatst op de website http://www.mijnreceptenboek.nl
Kijk naar: 1 Artisjokken met rauwe ham en koriander vinaigrette; 2 Taartje van polenta met zwarte koolvis en mosselen; 3 Gecaramelliseerde appelen met warme chocolademousse

 
17 Andere werkelijkheid Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Monday, 25 February 2008 15:36

Afgelopen week vertelde ik over de prachtige ervaring bij onze binnenkomst op Cavilam. Cavilam is een bruisend instituut, waar voor de studenten ook buiten de lessen veel wordt georganiseerd. We deden dit keer jammer genoeg aan niet één van deze activiteiten mee. Niet omdat dit niet leuk zou zijn, maar het was al hard aanpoken met de lessen. Leuk dat we zo hartelijk welkom werden geheten door alle bekenden in de lesgroep, maar zij hadden alweer drie maanden lessen achter de rug. En wij hadden geen zin om bij de test aan het einde van de week onderaan hangend te eindigen.

Read more...
 
16 Welkom Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Monday, 18 February 2008 10:08

Afgelopen week waren we even elders. We vonden het nodig om weer een weekje aan ons Franse taalgebruik te spijkeren en gingen daartoe naar de dependance van de universiteit van Clermont Ferrand in Vichy. Dit “Instituut Cavilam” geldt als interuniversitair instituut voor de taaltrainingen die ze geven. Vandaar dat het allemaal jonge mensen zijn die er komen van uit landen over de hele wereld. Ze hebben het gemeenschappelijke doel dat ze in Frankrijk verder willen studeren. Qua doelstelling en zeker qua leeftijd zijn wij grote uitzonderingen op dit instituut.

Read more...
 
15 Vrolijke soepelheid met regels Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 08 February 2008 10:58
Enige tijd terug nodigde een Amerikaanse vriendin ons uit voor een etentje. Zij lag met een gezamenlijke kennis met haar boot bij een sluis een kilometer of dertig hier vandaan. De sluis ligt bij een dorpje dat nauwelijks zo genoemd kan worden. Een groepje huizen dat, als je er doorheen rijdt, altijd lijkt te slapen. Nooit zie je er iemand op straat en aan de straatkant zijn de meeste luiken altijd gesloten.
Read more...
 
« StartPrev123NextEnd »

Page 1 of 3