Home Columns "08 - "09
Columns 2008-2009
24 En dan is er Champagne ............. Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Tuesday, 21 April 2009 21:08

In het meer Calvinistisch georiënteerde Nederland duurde het lang voor er sprake was van een beetje ontwikkelde cultuur rond het wijngebruik. Er was een tijd dat ook een supermarkt als de AH weinig verder kwam dan een paar niet te dure flessen en een soort melkpakken met wijn. Wilde je een enkele keer wat beters drinken dan diende je je naar de vakhandel te begeven. En daar was de wijn dan weer duur. Niemand kon toen bevroeden dat de meeste supermarkten zoals nu over het algemeen een ruime keus aan wijnen zouden bieden van goedkoop tot duur. Vakanties in Frankrijk van liefhebbers eindigden dan ook veelal met het inslaan van een voorraad wijn. En daar mocht je maar een paar liter van meenemen volgens de Nederlandse douanevoorschriften. Niet dus zoals wij met een bijkans door de veren zakkende caravan omdat alle banken vol zaten met een mooie keus aan wijnen.

Read more...
 
23 Beschaving Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 20 March 2009 16:22
De Fransman eet gemakkelijk en met grote regelmaat buiten de deur. Een enkele keer zoals wij dat gewend zijn met een dinertje. Er is dan veelal sprake van een speciale gelegenheid waarbij iets gevierd moet worden. Meer frequent echter voor gewoon het dagelijkse repas: de warme lunch om twaalf uur. En daarvoor bestaan er vele mogelijkheden. Ze hebben allen twee dingen gemeen: er is sprake van een menu met beperkte keus en de prijs is uiterst vriendelijk te noemen. Dit soort restaurantjes zijn soms overladen vol. Daarmee heb je tegelijk een graadmeter voor de kwaliteit te pakken. Want ingeval het zo vol is kun je er van op aan dat het goedkoop en goed is. Natuurlijk zijn er bij deze eethuisjes ook vele kwaliteitsverschillen te vinden. Maar in veel gevallen werkt deze graadmeter heel behoorlijk. Werkers uit de omgeving eten hier meestal dagelijks en dan wordt soms betaald met bonnen die ze daarvoor van de baas krijgen. Ook zie je nogal eens dat alleenstaanden die in de buurt wonen zo’n restaurantje frequenteren.
Je hoort wel eens verhalen dat toeristen in een dergelijk restaurant zijn geweigerd of worden uitgesloten van het menu du jour. Persoonlijk heb ik dat nog nooit meegemaakt. Overigens kan ik me er zelfs wel iets bij voorstellen dat men de vaste gasten, de arbeiders en bewoners uit de omgeving bij deze goedkope dagelijkse maaltijden
Read more...
 
22 Uitbundigheid Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 13 March 2009 20:28
Een beetje laat wordt de column dit keer gepubliceerd. Dat heeft alles te malen met het gemak waarmee er hier iedere keer weer een feestje ontstaat. Vandaag was het gewoon een verjaardag van een Amerikaanse medebewoner van de haven die ons ophield. Maar ook de Fransen laten zich in dit soort omstandigheden zeker niet onbetuigd. Wat vooral opvalt, is dat de uitbundigheid die hier aan voor ons min of meer gewone omstandigheden wordt verbonden groot is. We leven toch kennelijk in wat meer mediterrane omstandigheden, waar men gewend is aan het steeds weer vieren van het leven.
Afgelopen week ontving ik een mailtje met bijlage van een Franse kennis uit het koor waarin ik zing. De bijlage betrof een PowerPoint presentatie zoals er zo velen zijn. Dit keer was het onderwerp de bloemen in Nederland. Heel leuk, maar voor ons bepaald geen vreemde beelden. Mijn antwoord was ook snel te geven met een bloemencorso op bootjes. De reactie liet wederom niet lang op zich wachten en was in het Nederlands gesteld. “Dank u wel”.
Nu heb ik inderdaad een serie veel gebruikte woorden en uitdrukkingen voor het koor op papier gezet in het kader van de voorbereiding van de concertreis naar Nederland. Eenvoudige uitdrukkingen uiteraard zoals het “dank u wel” deze keer.
Read more...
 
21 Vrijheid........... Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 06 March 2009 15:20
Jean-Claude gaat met pensioen. Eindelijk is het dan zo ver. Al maanden lang vragen we om beurten: “Hoe lang nog Jean-Claude?” En iedere keer weer weet Jean-Claude zonder aarzelen het exacte aantal dagen te melden dat er nog rest tot hij zijn vrijheid krijgt. Afgelopen week lieten we natuurlijk ook niet na om hem nu zelf aan het naderende einde van zijn werkzame leven te herinneren. Fijntjes liet men daarbij ook wel weten dat er op die bijzondere dag natuurlijk iets verwacht wordt: “Je hebt toch wel iets onder de kurk Jean-Claude, want we willen je allemaal uitdrinken”.
Jean-Claude lachte wat en riep dat het allemaal wel goed zou komen.
De dag voor het grote ogenblik worden er afspraken gemaakt om de woonboot van Jean-Claude in ieder geval van opvallende kenmerken zoals hopen gekleurde ballonnen te voorzien. Inmiddels liet Jean-Claude weten dat we in de kroeg werden verwacht voor zijn feestje op het normale tijdstip van het wekelijkse happy-hour. Een ploeg belast zich met de taak om op de heuglijke dag op zijn boot alle versieringen aan te brengen. Ze zijn daar een beetje laat mee, maar het komt goed uit dat ze nu Jean-Claude op het afgesproken tijdstip in optocht mee naar de kroeg kunnen voeren. Ook daar blijkt dat men door middel van versieringen de wereld mededeling doet van het feit dat Jean-Claude er mee op houdt. Mede door het happy hour is de kroeg zeer vol.
Read more...
 
20 En nu ............? Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 27 February 2009 15:30

Zoals inmiddels bij velen wel bekend is, is de maandag onze vaste loopdag. Met de club uit Renaison wandelen we dan meestal door de uitlopers van de Auvergne. Deze week was het weer precies op die dag wat minder aantrekkelijk: een druilerige dag met zo nu en dan wat regen. Toch was de opkomst tot onze verbazing tamelijk groot. Gezien de weersomstandigheden werd besloten van de geplande route af te zien omdat die nogal modderig zou zijn. Pierre, een van de meer ervaren gidsen, leidde ons naar een dorp dat we nog niet kenden met, naar al snel bleek, geen bergachtige maar licht glooiende en prachtige omgeving. Met plezier legden we dus onze eerste kilometers af. Wel bleek het traject te bestaan uit wegen met vette natte klei, dus hoezo van de andere route afgezien? Na bijna twee uur begon het te verbazen dat we nog geen beeld hadden van de plek waar we weer terug zouden moeten komen. Enkelen begonnen vragen te stellen over de juiste route. Maar Pierre had een klein kaartje waarop (naar zijn mening) duidelijk bleek dat we goed zaten. Bij het bestuderen van dit minieme kaartje draaide hij dit zo snel in de rondte dat niemand verder enig beeld kon krijgen. Maar goed, Pierre zal het wel weten.
Na nog een paar kilometer wisten sommigen het echter zeker: we zitten verkeerd.
Op een heuvel voor ons uit ontwaarde ik een dorp. Wist iemand toevallig dit dorp te herkennen? Enkelen wisten te vertellen dat dit waarschijnlijk Noailly zou moeten zijn. Pierre boog inmiddels schuldbewust het hoofd en verklaarde aan eenieder dat hij een erg slechte gids was. Kortom, hij wist het niet meer. Grote verschillen van mening barstten inmiddels los tussen diverse groepjes bij het beantwoorden van de vragen hoever nog en wat is nu de route.

Read more...
 
19 Flirt Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 20 February 2009 09:58
Gisteren, de dag van Dicky’s verjaardag, vonden we dat het na drie jaar de hoogste tijd werd om eindelijk eens kennis te maken met Saint Etienne, de hoofdstad van het departement Loire. Wij wonen in Roanne in de tweede stad van dit departement. De dag was prachtig zonnig en helder, dus prima om een dagje rond te wandelen. Op de heenreis waarbij we de snelste route kozen zagen we nog weinig van de prachtige omgeving waarin Saint Etienne later bleek te liggen. De stad heeft niet een echt imponerend centrum, maar ziet er mooi uit met veel voetgangersgebieden en een mooi winkelareaal. Nu bleek het ondanks de mooie dag toch geen echt slenterweer doordat het wel behoorlijk koud was, wat een extra stimulans krijgt door de hoogte waarop de stad ligt van tussen de 500 en 700 meter. Van uit het hele centrum kijk je tegen de bergen op die de stad omringen en die nog gedeeltelijk onder sneeuw bedekt waren. De koude lucht was dan ook van een aangename prikkeling, maar stimuleerde desondanks al snel tot het zoeken van het heil binnenshuis. Nu hoeft dat in Saint Etienne geen probleem te zijn. Ik had al gehoord dat de stad een aantal erg leuke musea heeft. Nog de dag tevoren werd ik door een Franse architect, ook lid van het koor, er op gewezen dat we zeker het museum over de lokale industriegeschiedenis niet over zouden moeten slaan. Het lag dus voor de hand dat we dit al snel opzochten. De lokale industrie kent hier een lange geschiedenis. Saint Etienne was de eerste echte industriestad van Frankrijk. Lokale industrieën liepen uiteen van de productie van lint en band!? tot fietsen, kolen en een zeer grote wapenindustrie. Verdeeld over verschillende etages zijn diverse  industrieën in dit museum vertegenwoordigd. Alleen de kolenindustrie kent nog een eigen museum.
Read more...
 
18 Opnieuw winter Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 13 February 2009 11:26
Je zit negenhonderd kilometer zuidelijker en ziet de dagen al zeer duidelijk lengen. Na de voor deze contreien toch ongekend lange periode met regelmatig vorst en zo nu en dan veel ijs in de haven, breken er een aantal mooie voorjaarsdagen aan. Op enig moment loop ik voor een boodschap door de stad en zie ik een thermometer vijftien graden aangeven. We hebben het duidelijk gehad denk je optimistisch. En dan opeens begint het op een ochtend te sneeuwen en houdt het ook niet meer op. De hele dag sneeuwt het zo nu en dan. ’s-Avonds ligt er al een flinke hoeveelheid op de kade en aan dek. De volgende ochtend meten we een pak van vijftien centimeter sneeuw aan boord. Lang houdt het echter geen stand. Zie je wel, het voorjaar is toch in aantocht.
Tuinlieden beginnen nu ook de kade op te ruimen; bomen te snoeien en struiken te rooien. Dagen zijn ze bezig op de bekende Franse manier: De snoeiers gaan aan het werk, dan komen de opruimers en daarna zie je de snoeiers weer terug keren. De eerder mooi opgeruimde kade ligt gewoon weer vol met troep. Geen nood, de opruimploeg doet z’n werk weer en nu met bijkans nog meer grondigheid. Dat ziet er mooi uit. Maar wacht even, er waren een aantal bomen en struiken kennelijk nog niet goedgekeurd door de opzichters die de hele dag met de handen in de zak rond liepen. Snoeien dus maar weer.
Read more...
 
17 Molen Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 06 February 2009 16:16
Via via leerden wij een stel kennen dat jaren terug een van die oude watermolens kocht die langzamerhand steeds meer werkeloos kwamen te staan. Meestal staan dit soort molens, die onder andere werden gebruikt door houtzagerijen, op prachtige idyllische plekjes. Daar vond je immers ook de snelstromende beken en riviertjes en de stroomversnellingen die in getemde vorm konden zorgen voor het aandrijven van machinerieën. Gezien het feit dat deze vorm van energie al heel lang in gebruik was gaat het daarbij dikwijls ook nog om mooie rustieke bouwwerken. Veel van dit soort gebouwen zijn langzamerhand vervallen door lange tijd van leegstand en weer en wind die er steeds meer vat op krijgen. Enkele gelukkigen wisten nog voor het grote verval zo’n plek op de kop te tikken. Ze verwierven zich daarmee een romantisch bezit. Niet zelden bleek daarna dat dit bezit, om in stijl te blijven, vervolgens een molensteen om de nek werd. Je praat wel over zeer oude gebouwen die ook niet klein van opzet waren. Door de tijd was er dikwijls ook wel het een en ander gaan ontbreken aan de basisstructuur. Alleen al de zorg voor opknappen en herstellen van die basis bleek na alle romantiek voor sommigen te veel of bijna de nekslag die alle plannen in het snelstromende water van de molenbeek deed belanden. Toch zijn er doorzetters te vinden die jaar na jaar in stugge volhardendheid doorgaan met hun restauratiewerk. Die na het stabiliseren van de situatie nog energie over hebben om dan nog aan de verwezenlijking van hun oorspronkelijke droom te beginnen.
Read more...
 
16 Franse democratie Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 30 January 2009 13:18
Eind december wist een van de Franse vrienden uit de haven te vertellen dat Roanne een nieuw fenomeen heeft omarmd. Er worden wijkraden opgericht. Naar zijn mening zouden we zeker iemand namens de haven in de raad van het “Quartier bord de Loire” moeten zien te krijgen. Er werd wat heen en weer gepraat en de slotsom was dat men mij die avond vroeg om me aan te melden. Van mijn kant verlangde ik daarbij een nauwe samenwerking met een Fransman. Ook die werd gevonden. Nog voor we konden beginnen de voornemens ten uitvoer te brengen werden we een paar dagen later geconfronteerd met het feit dat een stuk of twee mensen in de haven een brief met een aanmeldingskaart hadden ontvangen voor belangstellenden om lid te worden van deze raad. De aanmeldingskaart was toegezonden met een brief gedateerd tien december. Op de kaart stond dat deze moest worden ingezonden voor drieëntwintig oktober!?
Nog sterker, één van de twee was al door het stadhuis gevraagd om in de wijkraad te gaan zitten. In eerste instantie werd op dit alles wat schouderophalend gereageerd. Pas na de feestdagen ontstond bij een aantal mensen irritatie over de gang van zaken. Het systeem waarbij op het stadhuis bepaald wordt wie er mee mag praten in een wijkraad is op zich al wat merkwaardig. Dan ook nog een grote groep belanghebbenden zoals de havenbewoners niet informeren, maakt het helemaal een vreemde gang van zaken.
Read more...
 
15 Parijs Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 23 January 2009 13:53

Naar aanleiding van het mooie winterplaatje op de homepage beloofde ik nog terug te komen op ons bezoek aan Parijs met onze wandelclub. Maar liefst drie bussen vertrokken uit onze omgeving naar Parijs. Uit de omgeving van de provinciehoofdstad van de Loire kwamen er ook nog eens drie, wat onze provincie een mooie vertegenwoordiging gaf op het internationale festijn in Parijs. Dat het een internationaal karakter zou hebben wisten wij niet. We kwamen daar op de dag van de wandeling, de zaterdag, al snel achter door de rij bussen, jawel, ook uit Nederland, die op het vertrekpunt aanschoof. Na aankomst op vrijdag zochten wij per metro al snel het centrum op. De laatste keer dat we hier rond liepen was toen onze zoon in een voorjaar in Parijs bij ons aan boord logeerde. Op zoek naar bezienswaardigheden kwamen we toen uiteraard ook bij de Notre Dame terecht. Een bezoek daaraan werd bij die gelegenheid direct terzijde geschoven op grond van de lange rij op het voorplein met een geschatte wachttijd van anderhalf uur om binnen te mogen treden. Nu zochten we niet echt naar bezienswaardigheden, maar constateerden bij het passeren van de Notre Dame dat er helemaal niemand buiten stond. Zou je nu …………..?

Read more...
 
« StartPrev123NextEnd »

Page 1 of 3