Home Columns "08 - "09
Columns 2008-2009
14 Grenzen Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 16 January 2009 15:49
Europa is meer en meer grenzen aan het verliezen. En we weten niet of we daar nu altijd blij mee moeten zijn gezien de regelbehoefte die zich van uit Brussel over ons aan het uitspreiden is.
Jean-Jaques en Suzanne zijn bij ons op bezoek voor een hapje en een drankje. We zijn eensgezind over de idiotie van het verdwijnen van talloze kleine wijngaarden, als gevolg van Europese regelgeving. We lachen treurig over het feit dat de al zeer oude Franse kaasleverancier die we in Nederland kennen tegenwoordig alles in koelvitrines moet hebben staan. Mooie rijpe kaas is door overijverige inspecteurs als min of meer bedorven verbannen. Je moet nu slinkse wegen bewandelen om die nog te kunnen kopen. Oorzaak: Europese regelgeving. We nemen nog maar een glas en wentelen ons nog even in de treurigheid. Ik constateer dat ook Zwitserland, dat laatste bolwerk van zelfstandigheid, nu de grenzen aan het openstellen is. Wat zullen de gevolgen daarvan op termijn zijn voor Zwitserland vragen we ons af.
Read more...
 
13 Winter Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Thursday, 08 January 2009 21:07
Europa is in de greep van de koude en ook midden Frankrijk beleeft temperaturen die lang niet zijn voorgekomen. Van kennissen die aan de Côte d’Azur verblijven horen we dat men daar sedert  lange tijd een pak sneeuw heeft zien vallen. Franse kennissen die naar Bordeaux zouden vertrekken voor familiebezoek stelden de reis uit omdat de sneeuw in de Auvergne wel erg hoog ligt. En zelfs de haven is halverwege met ijs bedekt. Tegenover de doorsteek naar de Loire hebben wij het voordeel dat het water in de zomer altijd tamelijk koud blijft. Prima voor de temperatuur in onze “kelders”. Nu, in de winter, genieten we van het voordeel dat onze plek nog volledig ijsvrij is, ook al vriest het hier eveneens al dagen. Zelfs overdag komen we niet meer boven het vriespunt uit. Dat is men toch niet helemaal gewend hier. Het is dus ook tamelijk rustig op straat. Waar wij met een beetje zonnetje er bij nog zo naar buiten lopen zie je voetgangers, die anders graag blijven staan om naar de schepen te kijken, nu enigszins schichtig langs lopen, diep in jassen gedoken.
Read more...
 
12 Miniaturen Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 27 December 2008 22:49
De binnentuin van het museumIk beloofde er in de vorige aflevering op terug te komen: een heel bijzonder museum dat we in Lyon bezochten. Na een ochtend rondsjouwen op een tamelijk koude en een beetje mistige dag, kwam tegen de middag gelukkig de zon weer uitbundig door. In de oude stad zochten en vonden we een "Bouchon" waar nog een laatste tafel beschikbaar was. Nu is het eten in Lyon niet verkeerd om het maar voorzichtig te stellen. Uiteraard gaat dat vergezeld van een glaasje wijn of wat. Reis, wandeling en eten in een aangenaam warm restaurant maken je dan op zijn minst wat rozig. In die stemming voelden wij ons dan ook wat bezwaard om de door ons eerder uitgesproken wens om het bij een vorig bezoek ontdekte museum van miniaturen te bezoeken nu ook uit te voeren. Iedereen, ook wij, denkt al gauw dat dit mogelijk een wat slaapverwekkende bezigheid is op uitgerekend zo'n moment. De vrienden waren echter eenstemmig solidair: het was toegezegd daar gezamenlijk heen te gaan, dus deden we dat ook. Nu lag het natuurlijk mede aan de volgorde, maar van enige verveeldheid was van het eerste moment af geen sprake.

Zulke trappenhuizen zijn hier niet zeldzaamOm te beginnen is het museum gevestigd in een van die prachtige oude panden in de oude stad die zo veel overeenkomst met Venetië vertonen. Het gebouw is op zich dus al de moeite waard. Vlak na binnenkomst kwamen we niet bij miniaturen terecht, maar in de decors van de film "Het Parfum", naar de wereldvermaarde en gruwelijke roman van Patrick Süskind. (Maar liefst negen jaar lang was dit boek over een moordenaar een bestseller en werd in drieëndertig talen bij elkaar acht miljoen maal verkocht) Grenouille, de hoofdpersoon uit het boek in zijn parfumlaboratoriumDit boek is in Frankrijk verfilmd en je loopt hier letterlijk tussen de prachtig nagebootste onderdelen van een 18e eeuwse stad. Alleen dat al is in deze omgeving de moeite waard. Langzaam kom je daarna steeds meer in de richting van de wereld in miniatuur. Via animaties, ten toon gestelde voorbeelden en film krijg je te zien hoe modellen worden gebruikt bij het maken van een film. Prachtige modellen die, vooral als het scènes over ongelukken of rampen betreft, in een fractie van de vele tijd die aan de bouw is besteed in rook/stukken op gaan. Hoewel je in eerste instantie mee kijkt bij het bouwen van het model en de filmscene van een afstand ziet opnemen, kun je je bij het ten behoeve van de eigenlijke film opgenomen fragment nauwelijks meer voorstellen dat je naar een model zit te kijken. Je kunt je ook nauwelijks voorstellen dat complete industrieën zich hiermee bezig houden. Je staat versteld van de hoeveelheid tijd die er nodig is om een beetje levensecht model te maken.
Na dit alles wordt de wereld nog veel kleiner. In eerste instantie denk je aan een wat uit de hand gelopen hobby, maar het ten toon gestelde is zo mooi en er zijn dikwijls zo ontzettend veel uren in gaan zitten dat je tot de slotsom komt dat hier sprake is van een werkelijke kunstvorm. Gefascineerd hebben we ook door de ruiten staan staren van het restauratieatelier dat uiteindelijk op de bovenste etage is te vinden.
Al met al mogelijk geen plek die je op vakantie snel geneigd zal zijn op te zoeken als je niet toevallig op een regenachtige dag denkt dat het een leuk museum voor kinderen zal zijn. Maar let op: het zal mij niet verbazen als het kinderen sneller verveelt dan volwassenen om hier rond te lopen.
 
Om een beetje indruk te geven dit keer een paar extra foto's. Het enige verschil is dat de laatste twee interieurs een oppervlakte van slechts vijfentwintig bij vijfentwintig centimeter beslaan….
 
Ton Wilhelm
 
een slagerijen een werkplaats met trappenhuis uit dezelfde tijd
                        

 




 

 
11 Stad Lyon Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 19 December 2008 16:22

De laatste twee foto’s die de homepage sierden gaven fraaie beelden van de stad Lyon. Ik maakte die beelden kort geleden toen we voor de tweede maal met een Franse vriendin die in Lyon geboren is deze stad bezochten. Dat is natuurlijk een prima manier om in zo’n stad snel de juweeltjes te ontdekken. Groot was dan ook onze verwachting voor deze tweede keer. Geheel tegen de verwachting in trokken we deze keer echter na aankomst niet richting de prachtige oude stad, maar richting een park dat niet ver af ligt van het centraal gelegen station Part Dieu. Nu was het een beetje grauwe en winderige dag, waardoor een parkbezoek niet onmiddellijk enthousiaste gevoelens bij ons opriep. Chantal, onze vriendin, vertelde echter enthousiast over de vele bijzonderheden die we daar zouden zien. We lieten het maar een beetje over ons heen komen en probeerden de kou enigszins te weerstaan. Voor een groot toegangshek werd stilgehouden om het te bewonderen.

Read more...
 
10 Koor Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 12 December 2008 01:01

 

 

Deze week werd in Lyon weer het jaarlijkse lichtfeest gevierd. De stad is dan overal extra feestelijk verlicht en ook de bevolking doet daarbij een duit in het zakje. Roanne probeert daar inmiddels al een aantal jaren bij aan te haken. Ook hier begint op 8 december het lichtfeest. Natuurlijk is dan ook hier de stad op allerlei plekken feestelijk verlicht en versierd. Er ontstaan links en rechts kerstdorpen en er is een lichtjesmars naar het centrum, waar warme wijn wordt geschonken en gepofte kastanjes zijn te eten. Dat is een altijd druk bezocht evenement. Nu kwam daar dit jaar bij dat in het weekeinde voorafgaande aan 8 december een nieuw complex werd geopend voor congressen, beurzen en grote voorstellingen: de Scarabee. Een mooi en inderdaad zeer groot complex. 

Read more...
 
9 Kussen Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 05 December 2008 14:33
Toen we pas kort in Frankrijk woonden schreef ik er al eens over. Je denkt dat die Fransen elkaar altijd en overal kussen, met ook nog subtiele verschillen tussen twee, drie of zelfs vier keer. Iemand probeert het je een beetje uit te leggen, maar vervolgens is de praktijk natuurlijk toch altijd weer ingewikkelder. In de aanvang viel het ook wel mee. Je kent nog niet zo veel mensen en de bevriende Fransen hebben wel door dat die Nederlanders het niet snappen. Ze geven zelf dus direct de toon aan. Later gaat je horizon zich uitbreiden en volgt het lidmaatschap van een club en kom je ook anderszins mensen een volgende maal tegen. Nu wordt er gewoon eigen initiatief verwacht. Door hoofd en handbewegingen scherp in het oog te houden kom je er dan dikwijls nog wel achter wat er van je wordt verwacht. Na geruime tijd ben je vervolgens zo bekend met iedereen dat er dan gewoon geen uitzonderingen meer bestaan.
Naarmate de tijd vordert zijn wij inmiddels gewoner voor hen en heeft men zelfs in nieuwe omgevingen niet altijd meer in de gaten dat je op vele terreinen nog steeds improviseert. Nu wordt het ingewikkelder! Zo zie ik in het koor waarin ik zing mensen binnen komen en links en rechts handen schudden en kussen uitdelen. Wie wel en wie niet? Men zal de een wel langer kennen als de ander of meer bevriend zijn, denk ik. Nu is het handen schudden niet zo moeilijk. Dat doet men in vele landen vaker dan wij in Nederland gewend zijn. Gewoon een hand geven is veilig en altijd goed. Soms zelfs als je in een winkel wat langer met eigenaar of winkelbediende hebt gepraat. Kom je echter langer in een groep, zoals het koor, dan merk je dat er meer verwacht wordt, soms. En dat “soms” maakt het dan weer ingewikkeld. Let wel, het koor bestaat uit honderd man/vrouw in een verhouding 40/60. Ik zie me nog niet zestig dames langs gaan om kussen uit te delen. Op grond waarvan en wanneer dan een enkeling wel, zonder dat die denkt waarom ik of, nog erger, een ander waarom ik niet? Een mens kan vol zorgen zitten.
Read more...
 
8 Havenkroeg Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 28 November 2008 21:12
Hoe kan je ergens meer thuis zijn dan wanneer de kroegbaas (v) achter de tap vandaan komt om je te kussen na binnenkomst? De lokale kroeg “Les Amis du Port” (vrienden van de haven, dus) was gedurende de afgelopen jaren een vast en vertrouwd ontmoetingspunt voor vele havenbewoners. Marie-Paule, de eigenaresse, was zo ongeveer familie geworden na de vele ontmoetingen op het vrijdagse happy hour. Op een toch al sombere namiddag meldt Marie-Paule plotseling dat ze een rondje wil geven vanwege haar verjaardag. Natuurlijk ontstaat er in eerste instantie een euforische reactie. Immers, een kroegbaas die rondjes gaat geven behoort tot de dromen van de regelmatige bezoeker. Het rondje wordt dan ook in dank aanvaard.
Op enig moment echter, begint er toch een ongemakkelijk nadenken te ontstaan. Een kroegbaas die een rondje geeft, dat kan niet waar zijn. In enigermate benevelde dromen: akkoord. In de werkelijkheid heb je het echter verkeerd verstaan, is er sprake van een truc, of is er iets zeer ernstigs aan de hand. Dus gaan enkele afgevaardigden poolshoogte nemen en onderzoeken of Marie-Paule nog wel gezond is. Wel, gezond als een vis is ze. ………………? Maar, we hebben toch goed verstaan dat er een rondje door haar wordt gegeven? “Dat hebben we goed verstaan”.
Ze heeft de tent verkocht is mijn eerste reactie. En dat blijkt zomaar waar te zijn. Een enigszins matte stemming overmant ons allen: “Wat moeten we nog zonder Marie-Paule”. Marie-Paule doet er schouderophalend over. “C’est la vie”. Dingen gaan en komen. Voor ons echter is dat een te nuchtere gedachte. Je geeft je volle vertrouwen in nuchtere en in minder nuchtere staat en dan vertrek je zomaar? “Mais bien sûre”. Het was tenslotte niet meer dan een broodwinning. Dit gaat ons te ver. We zijn niet meer in staat dan Marie-Paule in zeer nuchtere staat te bezien. De toekomst is nu buitengewoon onzeker geworden. Een crisis avant la mot, zullen we maar zeggen.
Read more...
 
7 Bruiloft Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Sunday, 23 November 2008 22:00
Marie-Therèse en Benoit, respectievelijk negenenzeventig en achtenzeventig jaren op de teller, nodigen ons uit voor een dejeuner en of we ook de avond maar vrij willen houden!? Het was door allerlei omstandigheden die verder niet interessant zijn aan de late kant geworden dat hun genodigden deze uitnodiging telefonisch ontvingen. Om het niet nog later te laten worden belde Marie-Therèse me al om kwart over acht in de morgen op, waardoor de gebruikelijke spraakwaterval een beetje aan mij –de ogen nog uitwrijvend- voorbij ging. In ieder geval begreep ik wel de strekking van de uitnodiging en, mede door de behoefte om nu eerst even echt wakker te worden, aanvaardde ik deze prompt. Toen ik hiervan mededeling deed aan mijn geliefde die even in Nederland was, begon die uiteraard door te vragen, waarbij ik verder ieder antwoord schuldig moest blijven. Natuurlijk trachtte ik er daarna achter te komen waaraan we deze eer nu eigenlijk te danken hadden. Daarbij werd me in herinnering gebracht dat dit de tweede verjaardag van hun huwelijk zou kunnen zijn. Met het huwelijk zelf was er weinig feestelijks geweest. Marie-Therèse deed ons daarvan indertijd naar ik me herinnerde een dag later mededeling. Dit zeer tegen de zin van een wat geschokte Benoit, die het graag deed voorkomen dat er toen al sprake was van een twintigjarige echtverbinding. Waarom nu dan ineens deze feestelijke aanpak vroegen we ons af. Uiteindelijk kwam de aap uit de mouw: Marie-Therèse heeft een zeer groot deel van haar leven in diverse buitenlanden doorgebracht, waardoor haar Franse staatspensioen ongeveer nul is. Haar vermogen is gesneuveld in de zakelijke beslommeringen van een eerdere echtgenoot en dus heeft zij zelf weinig tot niets meer. Met iets als een samenlevingscontract moet je hier niet aankomen, dus zouden bij een vroegtijdig verscheiden van Benoit zijn bezittingen in rap tempo kunnen verdwijnen richting familieleden waar geen contact mee is. OK, dat verklaart waarom ze twee jaar geleden, toen de gezondheid van Benoit achteruit ging alsnog besloten een verlate huwelijksboot te water te laten. Maar een feestje was ook toen toch mogelijk geweest? Dan krijgen we de ingewikkeldheid van het Franse erfrecht
Read more...
 
6 Opknapbeurtje Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 14 November 2008 16:17

Via via horen we over een oud en mooi kasteel dat enige tijd geleden door Nederlanders is gekocht die in bijgebouwen inmiddels een chambre d’hôte zijn begonnen. Het schijnt een erg mooi kasteel te zijn en we zijn uiteraard ook wel nieuwsgierig naar de wederwaardigheden van deze mensen die kennelijk nogal een avontuur begonnen zijn. De Nederlandse televisie heeft wel eens van die programma’s over mensen die het roer om gooien en (meestal naar verre oorden) vertrekken om daar een heel ander leven te beginnen. We besluiten met een aantal vrienden dit kasteel op te zoeken. Na enige omzwervingen vinden we het kasteel en staan werkelijk verbluft te kijken. Het ziet er in alle opzichten uit zoals een kasteel er uit hoort te zien. Het is groot, deels met klimop bedekt en heeft talloze torentjes en uitbouwtjes. Wat een bezit. Kort naast het kasteel hebben de eigenaren een bijgebouw opgeknapt om zelf in te wonen. In andere voormalige bijgebouwen zijn inmiddels mooie ruimten gecreëerd voor de chambre d’hôte. Zoals op vele plekken op het Franse platteland is de stilte overweldigend. Je hoort wat bomen ruisen en zo nu en dan in de verte een paar dierengeluiden. Rust in alle opzichten. Als we nog wat staan rond te kijken komt de eigenaar aanlopen, die ons vriendelijk te woord staat. Inderdaad, ze zijn hier met nog een stel jonge kinderen heen getrokken. De kinderen melden zich inmiddels ook. Het moet wel bijzonder zijn om als kind zo’n enorme speelruimte in zo’n bijzondere omgeving tot je beschikking te hebben. Ze zien er ook bepaald niet uit of ze onder de situatie te lijden hebben en vertellen integendeel hier met veel plezier te wonen.

Read more...
 
5 Hoog water Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 07 November 2008 14:26

Zondagmiddag j.l. werden we gewaarschuwd dat het water spectaculair door de Loire stroomde. Nu hadden we in de dagen daarvoor maar één stevige regenbui gehad. Hij duurde alleen 48 uur. We konden dus begrijpen dat er wat meer water door de Loire zou stromen. Uiteraard liepen we naast de haven even de dijk op om te kijken. We wisten niet wat we zagen. Niet alleen stonden we even perplex van de waterhoogte, maar vooral de vaart waarmee deze enorme hoeveelheden water voorbij kwamen maakte indruk. Onze Zwitserse vriend Christian wist na een gesprekje met een VNF-functionaris te vertellen dat er achttienhonderd kubieke meter water per seconde langs kwam zetten. We stonden verbijsterd en met ons vele kijkers.
Het maakte ons nieuwsgierig naar de situatie richting de stuwdam, dus stapten we in de auto om dat in ogenschouw te gaan nemen. Onderweg kwamen we in de buitenwijken langs een volkstuinencomplex waar het water met vaart doorheen kwam zetten. Veel materiaal hadden we al met grote vaart door de stad zien komen. Waar eerder bos was te zien zagen we de bomen nu in een enorme wateroppervlakte staan. Kort voor de dam moesten we de weg verlaten en mocht er verder niet gereden worden. Te voet ging ik verder naar de onderzijde van de dam. Van dicht bij waren de massa’s water die door alle wijd openstaande sluizen stroomden imposant en zelfs een beetje beangstigend. De grond dreunde. Uiteraard wilden we daarna de zaak van boven op de dam bekijken. Daar was het een drukte van belang. Van boven af gezien was het geweld sommigen te veel om een tweede blik te werpen.

En dan het stuwmeer ………

Read more...
 
« StartPrev123NextEnd »

Page 2 of 3