Home Columns "12 - "13
Columns 2012 - 2013
3 Frans - Nederlands huwelijk Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 08 December 2012 15:30

Schuin tegenover onze ligplaats is een restaurantje. Eerder was hier een simpele kroeg gevestigd, gedreven door een oudere dame. Een kaal lokaal en weinig te beleven. Misschien wel daardoor was het de uitgelezen plek om hier wekelijks ons happy-hour te houden waarbij de havenbewoners elkaar konden ontmoeten. Zonder pretenties en alles wat we  bedachten was daar wel mogelijk. Vervolgens hield madame er mee op en begonnen twee jonge mannen er een wijnbar. De ruimte werd gehuurd van de voormalige kroeghoudster, Marie-Therèse. Nog steeds pretentieloos maar iets aardiger ingericht, en wel met lekkere wijnen, die per glas of fles te verkrijgen waren tegen een buitengewoon vriendelijke prijs. Zo vriendelijk dat wij ons regelmatig af vroegen hoe dit kon. Het kon dus ook niet! 
                                                                                                                        
Voor ons happy-hour moesten we nu op zoek naar een andere plek. Die werd gevonden, maar bleek uiteindelijk iedereen veel minder te bevallen en het happy-hour viel uit elkaar. En dan staat het voormalige happy-hour tentje lange tijd leeg. Op enig moment konden we echter constateren dat er grondig werd verbouwd. Het duurde geruime tijd en toen werdhet huidige restaurantje geopend. Marie-Therèse had de eenvoudiger weg gekozen en het pandje verkocht aan een jong echtpaar dat er ook boven ging wonen. Natuurlijk waren we allen nieuwsgierig wat dit ging worden. Het bleek een eenvoudige maar met zorgvuldige aandacht en plezier uitgevoerde keuken te worden. In de eerste tamelijk rustige periode waren velen ook een beetje bang dat ze het niet zouden gaan redden. Het happy-hour bleef vooralsnog ondermaats, want de vraag is of je dat in een restaurant kunt uitvoeren dat van etend publiek afhankelijk is. De kat werd uit de boom gekeken. Langzaam zagen we het beter gaan. De eigenaar, die in de keuken staat, bleek regelmatig vragen te hebben over Nederlandse specialiteiten. We spraken dus regelmatig met elkaar. Op basis van dat aangename contact

Read more...
 
2 De Commanderie Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Monday, 03 December 2012 09:46

Na weken van technische problemen eindelijk weer online en natuurlijk direct een nieuwe column.
Nieuwsbladlezers werden uitvoerig geinformeerd over het hoe en waarom. Excuses aan alle trouwe lezers.


Het is een mooi gebruik en we nemen er dan ook altijd graag aan deel: het festival van de Saucisson Vigneron. De bij echte lekkerbekken bekende worsten uit Renaison die door een ouderwetse Alambic, een rijdende stokerij, bij het stoken van het druivennat in daarbij ontstane Armagnac worden gekookt. Ja, u leest het goed: je stookt van wijn een Armagnac en daarin kook je worsten. Geen idee wie het ooit heeft verzonnen, maar het smaakt met de saus die van hetzelfde nat wordt gebrouwen voortreffelijk. Al vele jaren wordt het eerste weekeinde van December aangegrepen om deze specialiteit te presenteren. En aangezien we ons daarbij bevinden in het dorp Renaison, het hart van het wijngebied van de Côte Roannaise, wordt tevens de wijn van het jaar vastgesteld. Wie verantwoordelijk is voor de uitvinding blijft dus vooralsnog een raadsel. We weten echter wel duidelijk wie verantwoordelijk is voor dit jaarlijkse festival. Dat is de Commanderie van de Saucisson Vigneron van Renaison. Een hele mond vol, maar ze doen dan ook belangrijk promotiewerk. De promotie beperkt zich niet alleen tot dit festival. Door heel Frankrijk zijn er van dit soort genootschappen, broederschappen en dergelijke actief. Allen met hun eigen artisanale streekspecialiteiten. Zij organiseren op hun beurt eveneens feesten en festivals rond hun specialiteit. En allen nodigen steeds weer vele collegae uit bij hun festival, zoals ze ook in groten getale “ons” festival bezoeken.

Read more...
 
1 Lui Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 12 October 2012 12:47

spectaculaire zonsopgangNadat we deze zomer de hitte van de stad ontvluchtten kunnen we ons er met moeite toe zetten om terug te keren. We blijven lang aarzelen, hoewel de activiteiten in Roanne eigenlijk te veel aan het toenemen zijn om nog langer in de campagne te blijven. Iedere keer weer is het op en neer zeventig kilometer. We genieten echter nog iedere dag van de rust hier. We zijn terecht gekomen in ons favoriete dorp Melay. Overdag toch zeker iedere tien minuten wel een auto die de brug passeert. ’s-Avonds is het uitgestorven. In de verte een paar lichtjes van het dorp en daarmee houdt het op. De lantaarn die hier op de ligplaats staat hebben ze vergeten aan te passen aan het voortschrijdende seizoen. Dat wil dus zeggen dat het tot zeker negen uur stikdonker blijft. Maar wie zal daar over klagen? Wij zeker niet. Het is bijna jammer als de verlichting dan toch nog aan gaat. Niemand hier heeft het nodig. Gelukkig is dit rond middernacht weer afgelopen. Slapen in de absolute rust en in het echte donker. Het is niet voor te stellen hoe rustgevend dat is. Wel hebben we als het helder is een spectaculaire sterrenhemel.
Overdag is de rust in zoverre betrekkelijk dat we met regelmaat van bezoek werden voorzien. Daarnaast is dit een heerlijk plekje om wat noodzakelijke werkzaamheden te doen. Wat schilderwerk; een nieuwe automatische televisieschotel op het dak en ik heb zelfs nieuw tapijt gelegd in de stuursalon. We zien er weer piekfijn uit.
Nu dat alles achter de rug is brengt deze plek je zelfs tot een zekere luiheid. We lezen wat en komen loom overeind om te wuiven naar een voorbij varend schip. We maken een klein wandelingetje om uit de tuin van het huis van een Nederlands echtpaar hier vlak bij (die zo vriendelijk waren de sleutel van de tuinpoort daartoe achter te laten) de laatste sla te oogsten en wat appelen te plukken. Kortom, het heeft toch echt iets weg van een luilekkerland.

Read more...
 
« StartPrev12NextEnd »

Page 2 of 2